2 Timoteut 1
1 Timoteut, birit të dashur: hir, mëshirë dhe paqe prej Perëndisë Atit, dhe prej Krishtit Jezus, Zotit tonë.2 E falënderoj Perëndinë, të cilit i shërbej sikurse edhe të parët e mi me ndërgjegje të pastër, se pa pushim të kujtoj në lutjet e mia, ditë e natë;3 dhe, kur kujtoj lotët e tu, kam shumë mall të të shoh që të mbushem me gëzim,4 sepse kujtoj besimin e sinqertë që është në ty, i cili më parë ishte te gjyshja jote Loide dhe te nëna jote Eunike, dhe jam i bindur se është edhe te ti.5 Për këtë arsye po të kujtoj ta zgjosh dhuntinë e Perëndisë që është në ty me anë të vënies së duarve të mia.6 Sepse Perëndia nuk na ka dhënë frymë frike, por force, dashurie dhe urtësie.7 Mos ki turp, pra, të dëshmosh Zotin tonë, as mua, të burgosurin e tij, por hiq keq bashkë me mua për ungjillin, sipas fuqisë së Perëndisë,8 që na shpëtoi dhe na thirri me një thirrje të shenjtë, jo sipas veprave tona, por sipas qëllimit të tij dhe sipas hirit, që na u dha në Krishtin Jezus përpara fillimit të kohëve9 dhe tani u shfaq me anë të dukjes së Shpëtimtarit tonë Jezu Krishtit, që e prishi vdekjen dhe nxori në dritë jetën dhe pavdekësinë me anë të ungjillit,10 për të cilin unë u caktova predikues, apostull dhe mësues i johebrenjve.11 Për këtë arsye unë po vuaj edhe nga këto gjëra, po nuk kam turp, sepse e di kujt i kam besuar dhe jam i bindur se ai është i zoti ta ruajë visarin tim deri në atë ditë.12 Ruaje modelin e fjalëve të shëndosha që dëgjove prej meje me besim dhe dashuri, që janë në Krishtin Jezus.13 Ruaje visarin e mirë me anë të Frymës së Shenjtë që rri te ne.14 Ti e di se të gjithë ata që janë në Azi më kthyen krahët, dhe midis tyre Figeli dhe Hermogeni.15 Zoti i dhëntë mëshirë familjes së Onesiforit, sepse shpeshherë më dha zemër dhe nuk pati turp nga prangat e mia;16 madje, kur erdhi në Romë, më kërkoi me shumë zell dhe më gjeti.17 Zoti i dhëntë të gjejë mëshirë nga ana e Zotit në atë ditë. Ti e di më mirë se askush sa shërbime më bëri në Efes.18 Ti, pra, biri im, forcohu në hirin që është në Krishtin Jezus;
2 Timothy 1
1 Paul, an apostle of Jesus Christ, by the will of God, according to the promise of life, which is in Christ Jesus.2 To Timothy my dearly beloved son, grace, mercy, and peace, from God the Father, and from Christ Jesus our Lord.3 I give thanks to God, whom I serve from my forefathers with a pure conscience, that without ceasing, I have a remembrance of thee in my prayers, night and day.4 Desiring to see thee, being mindful of thy tears, that I may be filled with joy,5 Calling to mind that faith which is in thee unfeigned, which also dwelt first in thy grandmother Lois, and in thy mother Eunice, and I am certain that in thee also.6 For which cause I admonish thee, that thou stir up the grace of God which is in thee, by the imposition of my hands.7 For God hath not given us the spirit of fear: but of power, and of love, and of sobriety.8 Be not thou therefore ashamed of the testimony of our Lord, nor of me his prisoner: but labour with the gospel, according to the power of God,9 Who hath delivered us and called us by his holy calling, not according to our works, but according to his own purpose and grace, which was given us in Christ Jesus before the times of the world.10 But is now made manifest by the illumination of our Saviour Jesus Christ, who hath destroyed death, and hath brought to light life and incorruption by the gospel:11 Wherein I am appointed a preacher, and an apostle, and teacher of the Gentiles.12 For which cause I also suffer these things: but I am not ashamed. For I know whom I have believed, and I am certain that he is able to keep that which I have committed unto him, against that day.13 Hold the form of sound words, which thou hast heard of me in faith, and in the love which is in Christ Jesus.14 Keep the good thing committed to thy trust by the Holy Ghost, who dwelleth in us.15 Thou knowest this, that all they who are in Asia, are turned away from me: of whom are Phigellus and Hermogenes.16 The Lord give mercy to the house of Onesiphorus: because he hath often refreshed me, and hath not been ashamed of my chain:17 But when he was come to Rome, he carefully sought me, and found me.18 The Lord grant unto him to find mercy of the Lord in that day: and in how many things he ministered unto me at Ephesus, thou very well knowest.