Deuteronomium 1

1  Dit zijn de woorden, die Mozes tot gans Israel gesproken heeft, aan deze zijde van de Jordaan, in de woestijn, op het vlakke veld tegenover Suf, tussen Paran en tussen Tofel, en Laban, en Hazeroth, en Dizahab. 2  Elf dag reizen zijn het van Horeb, door den weg van het gebergte Seir, tot aan Kades-barnea. 3  En het is geschied in het veertigste jaar, in de elfde maand, op den eersten der maand, dat Mozes sprak tot de kinderen Israels, naar alles wat hem de HEERE aan hen bevolen had; 4  Nadat hij geslagen had Sihon, den koning der Amorieten, die te Hesbon woonde, en Og, den koning van Bazan, welke woonde in Astharoth, te Edrei. 5  Aan deze zijde van de Jordaan, in het land van Moab, hief Mozes aan, deze wet uit te leggen, zeggende: 6  De HEERE, onze God, sprak tot ons aan Horeb, zeggende: Gij zijt lang genoeg bij dezen berg gebleven. 7  Keert u, en vertrekt, en gaat in het gebergte der Amorieten, en tot al hun geburen, in het vlakke veld, op het gebergte, en in de laagte, en in het zuiden, en aan de havens der zee; het land der Kanaanieten, en den Libanon, tot aan die grote rivier, de rivier Frath. 8  Ziet, Ik heb dat land gegeven voor uw aangezicht; gaat daarin, en bezit erfelijk het land, dat de HEERE aan uw vaderen, Abraham, Izak en Jakob gezworen heeft, dat Hij het hun en hun zaad na hen geven zou.

9  En ik sprak ter zelfder tijd tot u, zeggende: Ik alleen zal u niet kunnen dragen. 10  De HEERE, uw God, heeft u vermenigvuldigd, en ziet, gij zijt heden als de sterren des hemels in menigte. 11  De HEERE, uwer vaderen God, doe tot u, zo als gij nu zijt, duizendmaal meer, en Hij zegene u, gelijk als Hij tot u gesproken heeft! 12  Hoe zoude ik alleen uw moeite, en uw last, en uw twistzaken dragen? 13  Neemt u wijze, en verstandige, en ervarene mannen, van uw stammen, dat ik hen tot uw hoofden stelle. 14  Toen antwoorddet gij mij, en zeidet: Dit woord is goed, dat gij gesproken hebt, om te doen. 15  Zo nam ik de hoofden uwer stammen, wijze en ervarene mannen, en stelde hen tot hoofden over u, oversten van duizenden, en oversten van honderden, en oversten van vijftigen, en oversten van tienen, en ambtlieden voor uw stammen. 16  En ik gebood uw rechters ter zelfder tijd, zeggende: Hoort de verschillen tussen uw broederen, en richt recht tussen den man en tussen zijn broeder, en tussen deszelfs vreemdeling. 17  Gij zult het aangezicht in het gericht niet kennen; gij zult den kleine, zowel als den grote, horen; gij zult niet vrezen voor iemands aangezicht; want het gericht is Godes; doch de zaak, die voor u te zwaar zal zijn, zult gij tot mij doen komen, en ik zal ze horen. 18  Alzo gebood ik u te dier tijd alle zaken, die gij zoudt doen.

19  Toen vertogen wij van Horeb, en doorwandelden die gans grote en vreselijke woestijn, die gij gezien hebt, op den weg van het gebergte der Amorieten, gelijk de HEERE, onze God, ons geboden had; en wij kwamen tot Kades-barnea. 20  Toen zeide ik tot ulieden: Gij zijt gekomen tot het gebergte der Amorieten, dat de HEERE, onze God, ons geven zal. 21  Ziet, de HEERE, uw God, heeft dat land gegeven voor uw aangezicht; trekt op, bezit het erfelijk, gelijk als de HEERE, uwer vaderen God, tot u gesproken heeft; vreest niet, en ontzet u niet.

22  Toen naderdet gij allen tot mij, en zeidet: Laat ons mannen voor ons aangezicht heenzenden, die ons het land uitspeuren, en ons bescheid wederbrengen, wat weg wij daarin optrekken zullen, en tot wat steden wij komen zullen. 23  Deze zaak nu was goed in mijn ogen; zo nam ik uit u twaalf mannen, van elken stam een man. 24  Die keerden zich, en togen op naar het gebergte, en kwamen tot het dal Eskol, en verspiedden datzelve. 25  En zij namen van de vrucht des lands in hun hand, en brachten ze tot ons af, en zeiden ons bescheid weder, en zeiden: Het land, dat de HEERE, onze God, ons geven zal, is goed. 26  Doch gij wildet niet optrekken; maar gij waart den mond des HEEREN uws Gods, wederspannig. 27  En gij murmureerdet in uw tenten, en zeidet: Omdat de HEERE ons haat, heeft Hij ons uit Egypteland uitgevoerd, opdat Hij ons levere in de hand der Amorieten, om ons te verdelgen. 28  Waarheen zouden wij optrekken? Onze broeders hebben ons hart doen smelten, zeggende: Het is een volk, groter en langer dan wij; de steden zijn groot, en gesterkt tot in den hemel toe; ook hebben wij daar kinderen der Enakieten gezien. 29  Toen zeide ik tot u: Verschrikt niet, en vreest niet voor hen. 30  De HEERE, uw God, Die voor uw aangezicht wandelt, Die zal voor u strijden, naar alles, wat Hij bij u voor uw ogen gedaan heeft in Egypte. 31  En in de woestijn, waar gij gezien hebt, dat de HEERE uw God, u daarin gedragen heeft, als een man zijn zoon draagt, op al den weg, dien gij gewandeld hebt, totdat gij kwaamt aan deze plaats. 32  Maar door dit woord geloofdet gij niet aan den HEERE, uw God. 33  Die voor uw aangezicht op den weg wandelde, om u de plaats uit te zien, waar gij zoudt legeren; des nachts in het vuur, opdat Hij u den weg wees, waarin gij zoudt gaan, en des daags in de wolk. 34  Als nu de HEERE de stem uwer woorden hoorde, zo werd Hij zeer toornig, en zwoer, zeggende: 35  Zo iemand van deze mannen, van dit kwade geslacht, zal zien dat goede land, hetwelk Ik gezworen heb uw vaderen te zullen geven! 36  Behalve Kaleb, de zoon van Jefunne; die zal het zien, en aan hem zal Ik het land geven, waarop hij getreden heeft, en aan zijn kinderen; omdat hij volhard heeft den HEERE te volgen. 37  Ook vertoornde zich de HEERE op mij om uwentwil, zeggende: Gij zult daar ook niet inkomen. 38  Jozua, de zoon van Nun, die voor uw aangezicht staat, die zal daarin komen; sterk denzelven, want hij zal het Israel doen erven. 39  En uw kinderkens, waarvan gij zeidet: Zij zullen tot een roof zijn; en uw kinderen, die heden noch goed noch kwaad weten, die zullen daarin komen, en dien zal Ik het geven, en die zullen het erfelijk bezitten. 40  Gij daarentegen, keert u, en reist naar de woestijn, den weg van de Schelfzee. 41  Toen antwoorddet gij, en zeidet tot mij: Wij hebben tegen den HEERE gezondigd; wij zullen optrekken, en strijden, naar alles, wat de HEERE, onze God, ons geboden heeft. Als gij nu een iegelijk zijn krijgsgereedschap aangorddet, en willens waart, om naar het gebergte henen op te trekken, 42  Zo zeide de HEERE tot mij: Zeg hun: Trekt niet op, en strijdt niet, want Ik ben niet in het midden van u; opdat gij niet voor het aangezicht uwer vijanden geslagen wordet. 43  Doch als ik tot u sprak, zo hoordet gij niet, maar waart den mond des HEEREN wederspannig, en handeldet trotselijk, en toogt op naar het gebergte. 44  Toen togen de Amorieten uit, die op dat gebergte woonden, u tegemoet, en vervolgden u, gelijk als de bijen doen; en zij verpletterden u in Seir tot Horma toe. 45  Als gij nu wederkwaamt en weendet voor het aangezicht des HEEREN, zo verhoorde de HEERE uw stem niet, en neigde Zijn oren niet tot u. 46  Alzo bleeft gij in Kades vele dagen, naar de dagen, dat gij er bleeft.

Deuteronomy 1

The Covenant Setting

1 This is whatt Moses said to the assembly of Israelt in the Transjordaniant wastelands, the arid country oppositet Suph,s betweent Parans and Tophel,s Laban,s Hazeroth,s and Di Zahabs2 Now it is ordinarily an eleven-day journeys from Horebs to Kadesh Barneas by way of Mount Seir.s3 However, it was not untilt the first day of the eleventh months of the fortieth years that Moses addressed the Israelites just ast the Lord had instructed him to do.4 This took place after the defeatt of King Sihons of the Amorites, whose capital wast in Heshbon,s and King Og of Bashan, whose capital wast in Ashtaroth,s specifically in Edrei.s

5 So it was in the Transjordan, in Moab, that Moses began to deliver these words:t

Events at Horeb

6 The Lord our God spoke to us at Horeb and said, “You have stayedt in the area of this mountain long enough.7 Get up now,t resume your journey, heading fort the Amorite hill country, to all its areast including the arid country,t the highlands, the Shephelah,ts the Negev,s and the coastal plain – all of Canaan and Lebanon as far as the Great River, that is, the Euphrates.8 Look! I have already given the land to you.t Go, occupy the territory that I,t the Lord, promisedt to give to your ancestorst Abraham, Isaac, and Jacob, and to their descendants.”t9 I also said to you at that time, “I am no longer able to sustain you by myself.10 The Lord your God has increased your populationt to the point that you are now as numerous as the very stars of the sky.t11 Indeed, may the Lord, the God of your ancestors, make you a thousand times more numerous than you are now, blessing yout just as he said he would!12 But how can I alone bear up under the burden of your hardship and strife?13 Select wise and practicalt men, those known among your tribes, whom I may appoint as your leaders.”14 You replied to me that what I had said to you was good.15 So I choset as your tribal leaders wise and well-known men, placing them over you as administrators of groups of thousands, hundreds, fifties, and tens, and also as other tribal officials.16 I furthermore admonished your judges at that time that theyt should pay attention to issues among your fellow citizenst and judge fairly,t whether between one citizen and anothert or a citizen and a resident foreigner.t

17 Theyt must not discriminate in judgment, but hear the lowlyt and the great alike. Nor should they be intimidated by human beings, for judgment belongs to God. If the matter being adjudicated is too difficult for them, they should bring it before me for a hearing.

Instructions at Kadesh Barnea

18 So I instructed you at that time regarding everything you should do.19 Then we left Horeb and passed through all that immense, forbidding wilderness that you saw on the way to the Amorite hill country as the Lord our God had commanded us to do, finally arriving at Kadesh Barnea.20 Then I said to you, “You have come to the Amorite hill country which the Lord our God is about to givet us.21 Look, het has placed the land in front of you!t Go up, take possession of it, just as the Lord, the God of your ancestors, said to do. Do not be afraid or discouraged!”22 So all of you approached me and said, “Let’s send some men ahead of us to scout out the land and bring us back word as to how we should attack it and what the cities are like there.”23 I thought this was a good idea,t so I sentt twelve men from among you, one from each tribe.24 They left and went up to the hill country, coming to the Eshcol Valley,ts which they scouted out.

25 Then they tookt some of the produce of the land and carried it back down to us. They also brought a report to us, saying, “The land that the Lord our God is about to give us is good.”

Disobedience at Kadesh Barnea

26 You were not willing to go up, however, but instead rebelled against the Lord your God.t27 You complained among yourselves privatelyt and said, “Because the Lord hates us he brought us from Egypt to deliver us over to the Amorites so they could destroy us!28 What is going to happen to us? Our brothers have drained away our couraget by describing people who are more numeroust and taller than we are, and great cities whose defenses appear to be as high as heavent itself! Moreover, they said they sawt Anakitests there.”29 So I responded to you, “Do not be terrifiedt of them!30 The Lord your God is about to got ahead of you; he will fight for you, just as you saw him do in Egyptt31 and in the desert, where you saw himt carrying you along like a man carries his son. This he did everywhere you went until you came to this very place.”32 However, through all this you did not have confidence in the Lord your God,

33 the one who was constantly going before you to find places for you to set up camp. He appeared by fire at night and cloud by day, to show you the way you ought to go.

Judgment at Kadesh Barnea

34 When the Lord heard you, he became angry and made this vow:t35 “Not a single persont of this evil generation will see the good land that I promised to give to your ancestors!36 The exception is Caleb son of Jephunneh;s he will see it and I will give him and his descendants the territory on which he has walked, because he has wholeheartedly followed me.”t37 As for me, the Lord was also angry with me on your account. He said, “You also will not be able to go there.38 However, Joshua son of Nun, your assistant,t will go. Encourage him, because he will enable Israel to inherit the land.t39 Also, your infants, who you thought would die on the way,t and your children, who as yet do not know good from bad,s will go there; I will give them the land and they will possess it.

40 But as for you,t turn back and head for the desert by the way to the Red Sea.”t

Unsuccessful Conquest of Canaan

41 Then you responded to me and admitted, “We have sinned against the Lord. We will now go up and fight as the Lord our God has told us to do.” So you each put on your battle gear and prepared to go up to the hill country.42 But the Lord told me: “Tell them this: ‘Do not go up and fight, because I will not be with you and you will be defeated by your enemies.’”43 I spoke to you, but you did not listen. Instead you rebelled against the Lordt and recklessly went up to the hill country.44 The Amorite inhabitants of that areat confrontedt you and chased you like a swarm of bees, striking you down from Seir as far as Hormah.s45 Then you came back and wept before the Lord, but het paid no attention to you whatsoever.t

46 Therefore, you remained at Kadesh for a long time – indeed, for the full time.t