Job 39
1 (39:4) Weet gij den tijd van het baren der steengeiten? Hebt gij waargenomen den arbeid der hinden? 2 (39:5) Zult gij de maanden tellen, die zij vervullen, en weet gij den tijd van haar baren? 3 (39:6) Als zij zich krommen, haar jongen met versplijting voortbrengen, haar smarten uitwerpen? 4 (39:7) Haar jongen worden kloek, worden groot door het koren; zij gaan uit, en keren niet weder tot dezelve. 5 (39:8) Wie heeft den woudezel vrij henengezonden, en wie heeft de banden des wilden ezels gelost? 6 (39:9) Dien Ik de wildernis tot zijn huis besteld heb, en het ziltige tot zijn woningen. 7 (39:10) Hij belacht het gewoel der stad; het menigerlei getier des drijvers hoort hij niet. 8 (39:11) Dat hij uitspeurt op de bergen, is zijn weide; en hij zoekt allerlei groensel na. 9 (39:12) Zal de eenhoorn u willen dienen? Zal hij vernachten aan uw kribbe? 10 (39:13) Zult gij den eenhoorn met zijn touw aan de voren binden? Zal hij de laagten achter u eggen? 11 (39:14) Zult gij op hem vertrouwen, omdat zijn kracht groot is, en zult gij uw arbeid op hem laten? 12 (39:15) Zult gij hem geloven, dat hij uw zaad zal wederbrengen, en vergaderen tot uw dorsvloer?
13 (39:16) Zijn van u de verheugelijke vleugelen der pauwen? Of de vederen des ooievaars, en des struisvogels? 14 (39:17) Dat zij haar eieren in de aarde laat, en in het stof die verwarmt. 15 (39:18) En vergeet, dat de voet die drukken kan, en de dieren des velds die vertrappen kunnen? 16 (39:19) Zij verhardt zich tegen haar jongen, alsof zij de hare niet waren; haar arbeid is te vergeefs, omdat zij zonder vreze is. 17 (39:20) Want God heeft haar van wijsheid ontbloot, en heeft haar des verstands niet medegedeeld. 18 (39:21) Als het tijd is, verheft zij zich in de hoogte; zij belacht het paard en zijn rijder.
19 (39:22) Zult gij het paard sterkte geven? Kunt gij zijn hals met donder bekleden? 20 (39:23) Zult gij het beroeren als een sprinkhaan? De pracht van zijn gesnuif is een verschrikking. 21 (39:24) Het graaft in den grond, en het is vrolijk in zijn kracht; en trekt uit, den geharnaste tegemoet. 22 (39:25) Het belacht de vreze, en wordt niet ontsteld, en keert niet wederom vanwege het zwaard. 23 (39:26) Tegen hem ratelt de pijlkoker, het vlammig ijzer des spies en der lans. 24 (39:27) Met schudding en beroering slokt het de aarde op, en gelooft niet, dat het is het geluid der bazuin. 25 (39:28) In het volle geklank der bazuin, zegt het: Heah! en ruikt den krijg van verre, den donder der vorsten en het gejuich.
26 (39:29) Vliegt de sperwer door uw verstand, en breidt hij zijn vleugelen uit naar het zuiden? 27 (39:30) Is het naar uw bevel, dat de arend zich omhoog verheft, en dat hij zijn nest in de hoogte maakt? 28 (39:31) Hij woont en vernacht in de steenrots, op de scherpte der steenrots en der vaste plaats. 29 (39:32) Van daar speurt hij de spijze op; zijn ogen zien van verre af. 30 (39:33) Ook zuipen zijn jongen bloed; en waar verslagenen zijn, daar is hij.
Job 39
1 “Are you acquainted with the wayt
the mountain goatst give birth?
Do you watch as the wild deer give birth to their young?
2 Do you count the months they must fulfill,
and do you know the time they give birth?t
3 They crouch, they bears their young,
they bring forth the offspring they have carried.t
4 Their young grow strong, and grow up in the open;t
they go off, and do not return to them.
5 Who let the wild donkey go free?
Who released the bonds of the donkey,
6 to whom I appointed the steppe for its home,
the salt wastes as its dwelling place?
7 It scorns the tumult in the town;
it does not hear the shouts of a driver.s
8 It ranges the hills as its pasture,
and searches after every green plant.
9 Is the wild ox willing to be your servant?
Will it spend the night at your feeding trough?
10 Can you bind the wild oxt to a furrow with its rope,
will it till the valleys, following after you?
11 Will you rely on it because its strength is great?
Will you committ your labor to it?
12 Can you count ont it to bring ins your grain,t
and gather the graint to your threshing floor?t
13 s “The wings of the ostricht flap with joy,t
but are they the pinions and plumage of a stork?t
14 For she leavest her eggs on the ground,
and lets them be warmed on the soil.
15 She forgets that a foot might crush them,
or that a wild animalt might trample them.
16 She is harshs with her young,
as if they were not hers;
she is unconcerned
about the uselessness of her labor.
17 For God deprived her of wisdom,
and did not impart understanding to her.
18 But as soon as she springs up,t
she laughs at the horse and its rider.
19 “Do you give the horse its strength?
Do you clothe its neck with a mane?t
20 Do you make it leaps like a locust?
Its proud neighingt is terrifying!
21 Its paws the ground in the valley,t
exulting mightily,t
it goes out to meet the weapons.
22 It laughs at fear and is not dismayed;
it does not shy away from the sword.
23 On it the quiver rattles;
the lance and javelint flash.
24 In excitement and impatience it consumes the ground;t
it cannot stand stillt when the trumpet is blown.
25 At the sound of the trumpet, it says, ‘Aha!’
And from a distance it catches the scent of battle,
the thunderous shouting of commanders,
and the battle cries.
26 “Is it by your understanding that the hawk soars,t
and spreads its wings toward the south?
27 Is it at your commandt that the eagle soars,
and builds its nest on high?
28 It lives on a rock and spends the night there,
on a rocky cragt and a fortress.t
29 From there it spotst its prey,t
its eyes gaze intently from a distance.
30 And its young ones devour the blood,
and where the dead carcassest are,
there it is.”