Luka 19
1 Pastaj Jezusi hyri në Jeriko dhe po kalonte nëpër qytet;2 dhe ja, një njeri i quajtur Zake, i cili ishte kryetari i tagrambledhësve dhe ishte i pasur.3 Ai kërkonte të shihte kush ishte Jezusi, por nuk mundte për shkak të turmës, sepse ishte i shkurtër nga shtati.4 Atëherë rendi përpara dhe u ngjit në një fik për ta parë, sepse ai duhet të kalonte andej.5 Dhe kur Jezusi arriti në atë vend, i çoi sytë, e pa dhe i tha: ''Zake, zbrit shpejt poshtë, sepse sot duhet të rri në shtëpinë tënde''.6 Dhe ai zbriti me nxitim dhe e priti me gëzim.7 Kur panë këtë, të gjithë murmuritën, duke thënë: ''Ai shkoi të rrijë në shtëpinë e një njeriu mëkatar''.8 Por Zakeu u çua dhe i tha Zotit: ''Zot, unë po u jap të varfërve gjysmën e pasurisë sime dhe, po të kem marrë ndonjë gjë nga ndonjëri me mashtrim, do t'ia kthej katërfish''.9 Dhe Jezusi i tha: ''Sot në këtë shtëpi ka hyrë shpëtimi, sepse edhe ky është bir i Abrahamit.10 Sepse Biri i njeriut erdhi të kërkojë dhe të shpëtojë atë që kishte humbur''.11 Dhe, ndërsa ata po i dëgjonin këto, Jezusi vazhdoi të tregojë një shëmbëlltyrë, sepse ai ishte afër Jeruzalemit dhe ata mendonin se mbretëria e Perëndisë do të shfaqej menjëherë.12 Tha, pra: ''Një njeri fisnik shkoi në një vend të largët për të marrë në dorëzim një mbretëri e pastaj të kthehej.13 Dhe, si i thirri dhjetë shërbëtorët e vet, u dha dhjetë mina dhe u tha atyre: "Tregtoni deri sa të kthehem".14 Por qytetarët e vet e urrenin dhe i dërguan pas një përfaqësi duke thënë: "Nuk duam që ky të mbretërojë përmbi ne".15 Dhe kur ai u kthye, pasi e mori në dorëzim mbretërinë, urdhëroi t'i thërresin ata shërbëtorët, të cilëve u kishte dhënë paratë për të marrë vesh sa kishte fituar secili duke tregtuar.16 Atëherë doli i pari dhe tha: "Zot, mina jote dha dhjetë mina të tjera";17 dhe ai tha: "Mirë, o shërbëtor i mirë, sepse ke qenë besnik në gjëra të vogëla, merr sundimin mbi dhjetë qytete".18 Pastaj erdhi i dyti duke thënë: "Zot, mina jote dha edhe pesë mina";19 dhe ai i tha edhe këtij: "Edhe ti ji sundimtar mbi pesë qytete".20 Atëherë erdhi një tjetër i cili tha: "Zot, ja mina jote që e ruajta në një shami,21 sepse kisha frikë nga ti, që je njeri i rreptë; ti merr atë që nuk ke vënë dhe korr atë që nuk ke mbjellë".22 Dhe zoti i tij i tha: "Do të të gjykoj nga vetë fjalët e tua, o shërbëtor i keq; ti e dije se jam njeri i rreptë, që marr atë që nuk kam vënë dhe korr atë që nuk kam mbjellë;23 përse nuk e vure paranë time në bankë që, kur të kthehem, ta marr bashkë me përqindje?".24 Pastaj u tha të pranishmëve: "Merrjani minën dhe ia jepni atij që ka dhjetë mina".25 Dhe ata i thanë: "Zot, po ai ka dhjetë mina".26 Unë po ju them se atij që ka, do t'i jepet; por atij që s'ka do t'i hiqet edhe ajo që ka.27 Veç kësaj, i sillni këtu armiqtë e mi, të cilët nuk donin që unë të mbretëroja mbi ta dhe i vritni përpara meje!"''.28 Mbasi tha këto gjëra, ai shkoi përpara duke u ngjitur në Jeruzalem.29 Dhe, si iu afrua Betfagës dhe Betanias, afër malit që quhet i Ullinjve, dërgoi dy nga dishepujt e vet,30 duke u thënë: ''Shkoni në fshatin përballë dhe, kur të hyni, do të gjeni aty një kërriç të lidhur, mbi të cilin nuk ka hipur kurrë njeri; zgjidheni atë dhe ma sillni.31 Dhe nëse ndokush ju pyet: "Përse po e zgjidhni?", u thoni atyre kështu: "Zoti ka nevojë"''.32 Dhe ata që ishin dërguar shkuan dhe e gjetën ashtu siç u kishte thënë.33 Dhe, ndërsa ata po e zgjidhnin kërriçin, të zotët e tij u thanë atyre: ''Përse po e zgjidhni kërriçin?''.34 Dhe ata thanë: ''Zoti ka nevojë''.35 Dhe e prunë, pra, te Jezusi dhe, mbasi i hidhnin rrobat e veta mbi kërriçin, e hipën Jezusin mbi të.36 Dhe, ndërsa ai ecte kështu përpara, ata shtronin rrobat e tyre në rrugë.37 Dhe kur ai iu afrua teposhtës së malit të Ullinjve, gjithë turma e dishepujve filloi me gëzim të lavdërojë Perëndinë me zë të lartë për të gjitha veprat e pushtetshme që kishin parë,38 duke thënë: ''Bekuar qoftë Mbreti që po vjen në emër të Zotit; paqe në qiell dhe lavdi në vendet shumë të larta''.39 Dhe disa farisenj që ishin midis turmës i thanë: ''Mësues, qorto dishepujt e tu!''.40 Dhe ai, duke u përgjigjur, u tha atyre: ''Unë po ju them se në se këta do të heshtnin, gurët do të bërtisnin''.41 Dhe kur ai po afrohej, e pa qytetin dhe qau mbi të,42 duke thënë: ''Oh, sikur ti, pikërisht ti, të njihje të paktën në ditën tënde ato që janë te nevojshme për paqen tënde! Por tashti ato janë të fshehura për sytë e tu.43 Sepse përmbi ty do të vijnë ditë kur armiqtë e tu do të të qarkojnë me ledh, do të të rrethojnë dhe do të të zënë nga të gjitha anët.44 Dhe do të të rrëzojnë përtokë ty dhe bijtë e tu në ty; dhe s'do të lënë në ty gur mbi gur, sepse ti nuk e ke njohur kohën kur je vizituar''.45 Pastaj, mbasi hyri në tempull, filloi t'i dëbojë jashtë ata që shistin e blinin,46 duke u thënë atyre: ''Éshtë shkruar: "Shtëpia ime është shtëpi e lutjes, por ju e bëtë shpellë kusarësh"''.47 Çdo ditë ai mësonte në tempull. Dhe krerët e priftërinjve, skribët dhe krerët e popullit kërkonin ta vrisnin.48 Dhe nuk arrinin dot të vendosnin çfarë të bënin; sepse gjithë populli e dëgjonte me vemendje të madhe.
Luke 19
1 AND entering in, he walked through Jericho.2 And behold, there was a man named Zacheus, who was the chief of the publicans, and he was rich.3 And he sought to see Jesus who he was, and he could not for the crowd, because he was low of stature.4 And running before, he climbed up into a sycamore tree, that he might see him; for he was to pass that way.5 And when Jesus was come to the place, looking up, he saw him, and said to him: Zacheus, make haste and come down; for this day I must abide in thy house.6 And he made haste and came down; and received him with joy.7 And when all saw it, they murmured, saying, that he was gone to be a guest with a man that was a sinner.8 But Zacheus standing, said to the Lord: Behold, Lord, the half of my goods I give to the poor; and if I have wronged any man of any thing, I restore him fourfold.9 Jesus said to him: This day is salvation come to this house, because he also is a son of Abraham.10 For the Son of man is come to seek and to save that which was lost.11 As they were hearing these things, he added and spoke a parable, because he was nigh to Jerusalem, and because they thought that the kingdom of God should immediately be manifested.12 He said therefore: A certain nobleman went into a far country, to receive for himself a kingdom, and to return.13 And calling his ten servants, he gave them ten pounds, and said to them: Trade till I come.14 But his citizens hated him: and they sent an embassage after him, saying: We will not have this man to reign over us.15 And it came to pass, that he returned, having received the kingdom: and he commanded his servants to be called, to whom he had given the money, that he might know how much every man had gained by trading.16 And the first came, saying: Lord, thy pound hath gained ten pounds.17 And he said to him: Well done, thou good servant, because thou hast been faithful in a little, thou shalt have power over ten cities.18 And the second came, saying: Lord, thy pound hath gained five pounds.19 And he said to him: Be thou also over five cities.20 And another came, saying: Lord, behold here is thy pound, which I have kept laid up in a napkin;21 For I feared thee, because thou art an austere man: thou takest up what thou didst not lay down, and thou reapest that which thou didst not sow.22 He saith to him: Out of thy own mouth I judge thee, thou wicked servant. Thou knewest that I was an austere man, taking up what I laid not down, and reaping that which I did not sow:23 And why then didst thou not give my money into the bank, that at my coming, I might have exacted it with usury?24 And he said to them that stood by: Take the pound away from him, and give it to him that hath ten pounds.25 And they said to him: Lord, he hath ten pounds.26 But I say to you, that to every one that hath shall be given, and he shall abound: and from him that hath not, even that which he hath, shall be taken from him.27 But as for those my enemies, who would not have me reign over them, bring them hither, and kill them before me.28 And having said these things, he went before, going up to Jerusalem.29 And it came to pass, when he was come nigh to Bethphage and Bethania, unto the mount called Olivet, he sent two of his disciples,30 Saying: Go into the town which is over against you, at your entering into which you shall find the colt of an ass tied, on which no man ever hath sitten: loose him, and bring him hither.31 And if any man shall ask you: Why do you loose him? you shall say thus unto him: Because the Lord hath need of his service.32 And they that were sent, went their way, and found the colt standing, as he had said unto them.33 And as they were loosing the colt, the owners thereof said to them: Why loose you the colt?34 But they said: Because the Lord hath need of him.35 And they brought him to Jesus. And casting their garments on the colt, they set Jesus thereon.36 And as he went, they spread their clothes underneath in the way.37 And when he was now coming near the descent of mount Olivet, the whole multitude of his disciples began with joy to praise God with a loud voice, for all the mighty works they had seen,38 Saying: Blessed be the king who cometh in the name of the Lord, peace in heaven, and glory on high!39 And some of the Pharisees, from amongst the multitude, said to him: Master, rebuke thy disciples.40 To whom he said: I say to you, that if these shall hold their peace, the stones will cry out.41 And when he drew near, seeing the city, he wept over it, saying:42 If thou also hadst known, and that in this thy day, the things that are to thy peace; but now they are hidden from thy eyes.43 For the days shall come upon thee, and thy enemies shall cast a trench about thee, and compass thee round, and straiten thee on every side,44 And beat thee flat to the ground, and thy children who are in thee: and they shall not leave in thee a stone upon a stone: because thou hast not known the time of thy visitation.45 And entering into the temple, he began to cast out them that sold therein, and them that bought.46 Saying to them: It is written: My house is the house of prayer. But you have made it a den of thieves.47 And he was teaching daily in the temple. And the chief priests and the scribes and the rulers of the people sought to destroy him:48 And they found not what to do to him: for all the people were very attentive to hear him.