LUKAS 7

Die hoofman van Kapérnaüm.

(Mt. 8:5-13.)

1 EN nadat Hy voor die ore van die volk al sy woorde beëindig het, het tHy in Kapérnaüm ingegaan.

2 En die dienskneg van ’n sekere hoofman oor honderd, wat vir hom baie werd was, was ongesteld en het op sterwe gelê.

3 Toe hy dan van Jesus hoor, het hy ouderlinge van die Jode na Hom gestuur met die versoek aan Hom dat Hy moes kom en sy dienskneg gesond maak.

4 En toe hulle by Jesus kom, het hulle Hom dringend gesmeek en gesê: Hy is dit werd dat U dit vir hom doen;

5 want hy het ons volk lief en het self die sinagoge vir ons gebou.

6 En Jesus het saam met hulle gegaan; maar toe Hy nie meer ver van die huis af was nie, stuur die hoofman oor honderd vriende na Hom om vir Hom te sê: Here, moenie moeite doen nie, want ek is nie werd dat U onder my dak inkom nie.

7 Daarom het ek my ook nie waardig geag om na U te gaan nie; sê dit maar met ’n woord, en my kneg sal gesond word.

8 Want ek is ook ’n man wat aan gesag onderworpe is, en ek het soldate onder my; en vir hierdie een sê ek: Gaan! en hy gaan; en vir ’n ander een: Kom! en hy kom; en vir my dienskneg: Doen dit! en hy doen dit.

9 Toe Jesus dit hoor, was Hy oor hom verwonderd, en Hy draai Hom om en sê vir die skare wat Hom volg: Ek sê vir julle, selfs in Israel het Ek tso ’n groot geloof nie gevind nie.

10 En toe die wat gestuur was, teruggaan na die huis, vind hulle die siek dienskneg gesond.

Die seun van die weduwee van Nain.

11 EN die dag daarna was Hy op weg na ’n stad met die naam van Nain; en baie van sy dissipels en ’n groot menigte het saam met Hom gegaan.

12 En toe Hy naby die poort van die stad kom, word daar net ’n dooie uitgedra, die enigste seun van sy moeder, en sy was ’n weduwee; en ’n groot menigte van die stad was by haar.

13 En toe die Here haar sien, het Hy innig jammer vir haar gevoel en vir haar gesê: Moenie ween nie!

14 En Hy het nader gegaan en die baar aangeraak. Daarop staan die draers stil. En Hy sê: Jongman, Ek sê vir jou, tstaan op!

15 En die dooie het regop gaan sit en begin praat; en Hy het hom aan sy moeder teruggegee.

16  tEn vrees het almal aangegryp terwyl hulle God verheerlik en sê: ’n Groot tprofeet het onder ons opgestaan; en: tGod het sy volk besoek.

17 En hierdie woord aangaande Hom het uitgegaan in die hele Judéa en in die hele omtrek.

Johannes die Doper stuur twee dissipels na Jesus.

(Mt. 11:1-19.)

18  tEN die dissipels van Johannes het hom van al hierdie dinge berig gebring.

19 En Johannes het sekere twee van sy dissipels na hom geroep en hulle na Jesus gestuur en gesê: Is U die Een wat sou kom, of moet ons ’n ander een verwag?

20 En toe die manne by Hom kom, sê hulle: Johannes die Doper het ons na U gestuur en gesê: Is U die Een wat sou kom, of moet ons ’n ander een verwag?

21 En in dieselfde uur het Hy baie mense genees van siektes en kwale en bose geeste, en aan baie blindes die gesig geskenk.

22 En Jesus antwoord en sê vir hulle: Gaan vertel aan Johannes wat julle sien en hoor: blindes sien weer, kreupeles loop, melaatses word gereinig, dowes hoor, dooies word opgewek, aan armes word die evangelie verkondig.

23 En salig is elkeen wat aan My nie aanstoot neem nie.

24 En nadat die boodskappers van Johannes weggegaan het, begin Hy vir die skare aangaande Johannes te sê: Wat het julle uitgegaan in die woestyn om te aanskou? ’n Riet wat deur die wind beweeg word?

25 Maar wat het julle uitgegaan om te sien? ’n Man met sagte klere aan? Kyk, die wat pragtige klere dra en in weelde lewe, is in die paleise.

26 Maar wat het julle uitgegaan om te sien? ’n Profeet? Ja, Ek sê vir julle, nog baie meer as ’n profeet!

27 Dit is hy van wie daar geskrywe is: Kyk, tEk stuur my boodskapper voor u aangesig, wat u weg voor U uit sal regmaak.

28 Want Ek sê vir julle, onder die wat uit vroue gebore is, is daar geen profeet groter as Johannes die Doper nie; maar die kleinste in die koninkryk van God is groter as hy.

29 En toe die hele volk en die tollenaars dit hoor, thet hulle God Lk. 7:35geregverdig deur hulle tte laat doop met tdie doop van Johannes.

30 Maar die Fariseërs en die twetgeleerdes het die traad van God aangaande hulle verwerp deur hulle nie deur hom te laat doop nie.

31 Toe sê die Here: Waarmee sal Ek dan die mense van hierdie geslag vergelyk, en waaraan is hulle gelyk?

32 Hulle is net soos kinders wat op die mark sit en na mekaar roep en sê: Ons het vir julle op die fluit gespeel, en julle het nie gedans nie; ons het vir julle ’n klaaglied gesing, en julle het nie gehuil nie.

33 Want Johannes die Doper het gekom en het nie brood geëet of wyn gedrink nie, en julle sê: Hy het ’n duiwel.

34 Die Seun van die mens het gekom en Hy eet en drink, en julle sê: Daar is ’n mens wat ’n vraat en ’n wynsuiper is, ’n vriend van tollenaars en sondaars.

35 Maar die wysheid is geregverdig deur al sy kinders.

Die sondares wat die voete van Jesus gesalf het.

36  tEN een van die Fariseërs het Hom genooi om by hom te eet; en Hy het in die huis van die Fariseër gekom en aan tafel gegaan.

37 En toe ’n vrou in die stad, wat ’n sondares was, verneem dat Hy in die Fariseër se huis aan tafel was, het sy ’n talbaste fles met salf gebring

38 en agter by sy voete gaan staan en geween; en sy het sy voete begin natmaak met haar trane en hulle afgedroog met die hare van haar hoof; en sy het sy voete gesoen en met salf gesalf.

39 Toe die Fariseër wat Hom genooi het, dit sien, sê hy by homself: Hy, as Hy t’n profeet was, sou geweet het wie en watter soort vrou dit is wat Hom aanraak; want sy is ’n sondares.

40 En Jesus antwoord en sê vir hom: Simon, Ek het iets om aan jou te sê. En hy antwoord: Meester, spreek.

41  Hy sê toe: ’n Sekere geldskieter het twee skuldenaars gehad; die een het vyfhonderd tpennings geskuld en die ander een vyftig;

42 en omdat hulle niks gehad het om te betaal nie, het hy dit aan altwee geskenk. Sê nou, wie van hulle sal hom die meeste liefhê?

43 En Simon antwoord en sê: Ek veronderstel dié een aan wie hy die meeste geskenk het. En Hy antwoord hom: Jy het reg geoordeel.

44 Daarop draai Hy om na die vrou en sê vir Simon: Sien jy hierdie vrou? Ek het in jou huis gekom — twater het jy nie vir my voete gegee nie; maar sy het met haar trane my voete natgemaak en met die hare van haar hoof afgedroog.

45  t’n Soen het jy My nie gegee nie; maar sy het, vandat sy ingekom het, nie opgehou om my voete te soen nie.

46  tMet olie het jy my hoof nie gesalf nie; maar sy het my voete met salf gesalf.

47 Daarom sê Ek vir jou: Haar sondes wat baie is, is vergewe, want sy het baie liefgehad; maar hy vir wie weinig vergewe is, het weinig lief.

48 En Hy sê vir haar: tJou sondes is vergewe.

49 Toe begin die wat aan tafel was, by hulleself te sê: tWie is hierdie man wat selfs die sondes vergewe?
50 En Hy sê vir die vrou: tJou geloof het jou gered; tgaan in vrede.

Luke 7

1  AFTER JESUS had finished all that He had to say in the hearing of the people [on the mountain], He entered Capernaum.2  Now a centurion had a bond servant who was held in honor and highly valued by him, who was sick and at the point of death.3  And when the centurion heard of Jesus, he sent some Jewish elders to Him, requesting Him to come and make his bond servant well.4  And when they reached Jesus, they begged Him earnestly, saying, He is worthy that You should do this for him,5  For he loves our nation and he built us our synagogue [at his own expense].6  And Jesus went with them. But when He was not far from the house, the centurion sent [some] friends to Him, saying, Lord, do not trouble [Yourself], for I am not sufficiently worthy to have You come under my roof;7  Neither did I consider myself worthy to come to You. But [just] speak a word, and my servant boy will be healed.8  For I also am a man [daily] subject to authority, with soldiers under me. And I say to one, Go, and he goes; and to another, Come, and he comes; and to my bond servant, Do this, and he does it.9  Now when Jesus heard this, He marveled at him, and He turned and said to the crowd that followed Him, I tell you, not even in [all] Israel have I found such great faith [as this].10  And when the messengers who had been sent returned to the house, they found the bond servant who had been ill quite well again.11  Soon afterward, Jesus went to a town called Nain, and His disciples and a great throng accompanied Him.12  [Just] as He drew near the gate of the town, behold, a man who had died was being carried out--the only son of his mother, and she was a widow; and a large gathering from the town was accompanying her.13  And when the Lord saw her, He had compassion on her and said to her, Do not weep.14  And He went forward and touched the funeral bier, and the pallbearers stood still. And He said, Young man, I say to you, arise [from death]!15  And the man [who was] dead sat up and began to speak. And [Jesus] gave him [back] to his mother.16  Profound and reverent fear seized them all, and they began to recognize God and praise and give thanks, saying, A great Prophet has appeared among us! And God has visited His people [in order to help and care for and provide for them]!17  And this report concerning [Jesus] spread through the whole of Judea and all the country round about. [I Kings 17:17-24; II Kings 4:32-37.]18  And John’s disciples brought him [who was now in prison] word of all these things.19  And John summoned to him a certain two of his disciples and sent them to the Lord, saying, Are You He Who is to come, or shall we [continue to] look for another?20  So the men came to Jesus and said, John the Baptist sent us to You to ask, Are You the One Who is to come, or shall we [continue to] look for another?21  In that very hour Jesus was healing many [people] of sicknesses and distressing bodily plagues and evil spirits, and to many who were blind He gave [a free, gracious, joy-giving gift of] sight.22  So He replied to them, Go and tell John what you have seen and heard: the blind receive their sight, the lame walk, the lepers are cleansed, the deaf hear, the dead are raised up, and the poor have the good news (the Gospel) preached to them. 23  And blessed (happy--with life-joy and satisfaction in God’s favor and salvation, apart from outward conditions--and to be envied) is he who takes no offense in Me and who is not hurt or resentful or annoyed or repelled or made to stumble [whatever may occur].24  And the messengers of John having departed, Jesus began to speak to the crowds about John: What did you go out into the desert to gaze on? A reed shaken and swayed by the wind?25  Then what did you go out to see? A man dressed up in soft garments? Behold, those who wear fine apparel and live in luxury are in the courts or palaces of kings.26  What then did you go out to see? A prophet (a forthteller)? Yes, I tell you, and far more than a prophet.27  This is the one of whom it is written, Behold, I send My messenger before Your face, who shall make ready Your way before You. 28  I tell you, among those born of women there is no one greater than John; but he that is inferior [to the other citizens] in the kingdom of God is greater [in incomparable privilege] than he.29  And all the people who heard Him, even the tax collectors, acknowledged the justice of God [in calling them to repentance and in pronouncing future wrath on the impenitent], being baptized with the baptism of John.30  But the Pharisees and the lawyers [of the Mosaic Law] annulled and rejected and brought to nothing God’s purpose concerning themselves, by [refusing and] not being baptized by him [John].31  So to what shall I compare the men of this generation? And what are they like?32  They are like little children sitting in the marketplace, calling to one another and saying, We piped to you [playing wedding], and you did not dance; we sang dirges and wailed [playing funeral], and you did not weep.33  For John the Baptist has come neither eating bread nor drinking wine, and you say, He has a demon.34  The Son of Man has come eating and drinking, and you say, Behold, a Man Who is a glutton and a wine drinker, a friend of tax collectors and notorious sinners.35  Yet wisdom is vindicated (shown to be true and divine) by all her children [by their life, character, and deeds].36  One of the Pharisees asked Jesus to dine with him, and He went into the Pharisee’s house and reclined at table.37  And behold, a woman of the town who was an especially wicked sinner, when she learned that He was reclining at table in the Pharisee’s house, brought an alabaster flask of ointment (perfume).38  And standing behind Him at His feet weeping, she began to wet His feet with [her] tears; and she wiped them with the hair of her head and kissed His feet [affectionately] and anointed them with the ointment (perfume).39  Now when the Pharisee who had invited Him saw it, he said to himself, If this Man were a prophet, He would surely know who and what sort of woman this is who is touching Him--for she is a notorious sinner (a social outcast, devoted to sin).40  And Jesus, replying, said to him, Simon, I have something to say to you. And he answered, Teacher, say it.41  A certain lender of money [at interest] had two debtors: one owed him five hundred denarii, and the other fifty.42  When they had no means of paying, he freely forgave them both. Now which of them will love him more?43  Simon answered, The one, I take it, for whom he forgave and cancelled more. And Jesus said to him, You have decided correctly.44  Then turning toward the woman, He said to Simon, Do you see this woman? When I came into your house, you gave Me no water for My feet, but she has wet My feet with her tears and wiped them with her hair.45  You gave Me no kiss, but she from the moment I came in has not ceased [intermittently] to kiss My feet tenderly and caressingly.46  You did not anoint My head with [cheap, ordinary] oil, but she has anointed My feet with [costly, rare] perfume.47  Therefore I tell you, her sins, many [as they are], are forgiven her--because she has loved much. But he who is forgiven little loves little.48  And He said to her, Your sins are forgiven!49  Then those who were at table with Him began to say among themselves, Who is this Who even forgives sins?50  But Jesus said to the woman, Your faith has saved you; go (enter) into peace [in freedom from all the distresses that are experienced as the result of sin].