MARKUS 12

Gelykenis van die landbouers.

(Mt. 21:33-46 en ooreenk. pl.)

1 TOE tbegin Hy deur gelykenisse vir hulle te sê: ’n Man het ’n wingerd geplant en ’n heining daarom gesit en ’n parskuip gegrawe en ’n wagtoring gebou, en hy het dit aan landbouers verhuur en op reis gegaan.

2 En op die regte tyd het hy ’n dienskneg na die landbouers gestuur om van die landbouers uit die vrug van die wingerd te ontvang;

3 maar hulle het hom geneem en geslaan en hom met leë hande weggestuur.

4 En weer het hy ’n ander dienskneg na hulle gestuur; en hom het hulle gestenig en aan die hoof gewond, hom skandelik behandel en teruggestuur.

5 En weer het hy ’n ander een gestuur, en hom het hulle doodgemaak; ook baie ander — sommige het hulle geslaan en ander doodgemaak.

6 Hy het toe nog een seun gehad, tsy geliefde, en hom die laaste na hulle gestuur en gesê: Hulle sal my seun ontsien.

7 Maar daardie landbouers het by hulleself gesê: Dit is die erfgenaam; kom laat ons hom doodmaak, en die erfdeel sal ons s’n wees.

8 En hulle het hom geneem en doodgemaak en buitekant die wingerd uitgewerp.

9 Wat sal die eienaar van die wingerd dan doen? Hy sal kom en die landbouers ombring en die wingerd aan ander gee.

10 Het julle nie ook hierdie Skrifwoord gelees nie: tDie steen wat die bouers verwerp het, dit het ’n hoeksteen geword?

11 Hy het van die Here gekom en is wonderbaar in ons oë.

12  tEn hulle het probeer om Hom in die hande te kry, maar was bang vir die skare, want hulle het begryp dat Hy die gelykenis met die oog op hulle uitgespreek het. Daarop het hulle Hom verlaat en weggegaan.

Die vraag oor die belasting.

(Mt. 22:15-22 en ooreenk. pl.)

13  tTOE stuur hulle na Hom sommige van die Fariseërs en van die Herodiane om Hom op ’n woord te betrap.

14 En hulle kom en sê vir Hom: Meester, ons weet dat U waaragtig is en U aan niemand steur nie; want U sien nie die persoon van mense aan nie, maar U leer die weg van God in waarheid. Is dit geoorloof om aan die keiser belasting te betaal of nie? Moet ons betaal of moet ons nie betaal nie?

15 Maar Hy het hulle geveinsdheid geken en vir hulle gesê: Waarom tversoek julle My? Bring vir My ’n penning, dat Ek dit kan sien.

16 En hulle het dit gebring. En Hy sê vir hulle: Wie se beeld en opskrif is dit? En hulle antwoord Hom: Die keiser s’n.

17 Toe antwoord Jesus en sê vir hulle: Betaal aan die keiser wat die keiser toekom, en aan God wat God toekom. En hulle was verwonderd oor Hom.

Die Sadduseërs en die opstanding.

(Mt. 22:23-33 en ooreenk. pl.)

18 TOE kom daar Sadduseërs na Hom, die wat sê dat daar geen opstanding is nie, en hulle vra Hom en sê:

19 Meester, Moses het ons voorgeskrywe: tAs iemand se broer sterwe en ’n vrou agterlaat en geen kinders nalaat nie, moet sy broer sy vrou neem en kinders vir sy broer verwek.

20 Nou was daar sewe broers, en die eerste het ’n vrou geneem en gesterwe sonder om kinders na te laat.

21 En die tweede het haar geneem en gesterwe, en hy het ook geen kinders nagelaat nie; en die derde net so.

22 En al sewe het haar geneem en geen kinders nagelaat nie. Laaste van almal het die vrou ook gesterwe.

23 In die opstanding dan, wanneer hulle opstaan, wie van hulle se vrou sal sy wees? — want al sewe het haar as vrou gehad.

24 En Jesus antwoord en sê vir hulle: Is dit nie daarom dat julle dwaal dat julle die Skrifte en ook die krag van God nie ken nie?

25 Want wanneer hulle uit die dode opstaan, trou hulle nie en word hulle nie in die huwelik uitgegee nie, maar is soos engele wat in die hemele is.

26 En wat die dode betref, dat hulle opstaan — het julle nie gelees in die boek van Moses, tin die gedeelte oor die doringbos, hoe God vir hom gesê het: tEk is die God van Abraham en die God van Isak en die God van Jakob nie?

27 God is nie ’n God van dooies nie, maar ’n God van lewendes. Julle dwaal dus grootliks.

Die groot gebod.

(Mt. 22:34-40 en ooreenk. pl.)

28 EN toe een van die skrifgeleerdes wat bygekom het, hulle hoor redetwis, en wis dat Hy hulle goed geantwoord het, vra hy vir Hom: Wat is die eerste gebod van almal?

29 En Jesus antwoord hom: Die eerste van al die gebooie is: tHoor, Israel, die Here, onse God, is ’n enige Here;

30 en jy moet die Here jou God liefhê uit jou hele hart en uit jou hele siel en uit jou hele verstand en uit jou hele krag. Dit is die eerste gebod.

31 En die tweede, hieraan gelyk, is dit: tJy moet jou naaste liefhê soos jouself. Daar is geen ander gebod groter as dié nie.

32 En die skrifgeleerde sê vir Hom: Goed, Meester, U het met waarheid gesê dat God een is en tdaar geen ander is as Hy nie;

33 en om Hom lief te hê uit die hele hart en uit die hele verstand en uit die hele siel en uit die hele krag, en om die naaste lief te hê soos jouself, tis meer as al die brandoffers en die slagoffers.

34 Toe Jesus sien dat hy verstandig geantwoord het, sê Hy vir hom: Jy is nie ver van die koninkryk van God nie. tEn niemand het dit meer gewaag om Hom vrae te stel nie.

Die Christus, seun van Dawid.

(Mt. 22:41-46 en ooreenk. pl.)

35  tEN terwyl Jesus in die tempel leer, antwoord Hy en sê: Hoe sê die skrifgeleerdes dat die Christus die seun van Dawid is?

36 Want Dawid self het deur die Heilige Gees gesê: tDie Here het tot my Here gespreek: Sit aan my regterhand totdat Ek u vyande gemaak het ’n voetbank van u voete.

37 Dawid self noem Hom dus Here; waarvandaan is Hy dan sy seun? En die groot menigte het graag na Hom geluister.

Waarskuwing teen die skrifgeleerdes.

(Mt. 23:1 vv. en ooreenk. pl.)

38 EN Hy het aan hulle in sy onderrig gesê: tPas op vir die skrifgeleerdes wat graag in lang klere rondloop en tvan begroetinge op die markte hou

39 en van die voorste banke in die sinagoges en die voorste plekke by die maaltye —

40 hulle twat die huise van die weduwees opeet en vir die skyn lang gebede doen. Hulle sal ’n swaarder oordeel ontvang.

Die aalmoes van die arm weduwee.

(Lk. 21:1-4.)

41  tEN Jesus het reg voor tdie skatkis gaan sit en gekyk hoe die skare geld in die skatkis gooi. En baie rykes het veel ingegooi.

42 En daar kom een arm weduwee en gooi twee geldstukkies in, dit is ’n oortjie.

43 Toe roep Hy sy dissipels na Hom en sê vir hulle: Voorwaar Ek sê vir julle, hierdie arm weduwee het meer ingegooi as almal wat in die skatkis gegooi het.
44 Want hulle het almal uit hulle oorvloed ingegooi; maar sy het uit haar gebrek ingegooi alles wat sy gehad het, haar hele lewensonderhoud.

Mark 12

1  AND [Jesus] started to speak to them in parables [with comparisons and illustrations]. A man planted a vineyard and put a hedge around it and dug a pit for the winepress and built a tower and let it out [for rent] to vinedressers and went into another country.2  When the season came, he sent a bond servant to the tenants to collect from them some of the fruit of the vineyard.3  But they took him and beat him and sent him away without anything.4  Again he sent to them another bond servant, and they stoned him and wounded him in the head and treated him shamefully [sending him away with insults].5  And he sent another, and that one they killed; then many others--some they beat, and some they put to death.6  He had still one left [to send], a beloved son; last of all he sent him to them, saying, They will respect my son.7  But those tenants said to one another, Here is the heir; come on, let us put him to death, and [then] the inheritance will be ours.8  And they took him and killed him, and threw [his body] outside the vineyard.9  Now what will the owner of the vineyard do? He will come and destroy the tenants, and give the vineyard to others.10  Have you not even read this [passage of] Scripture: The very Stone which [after putting It to the test] the builders rejected has become the Head of the corner [Cornerstone];11  This is from the Lord and is His doing, and it is marvelous in our eyes? 12  And they were trying to get hold of Him, but they were afraid of the people, for they knew that He spoke this parable with reference to and against them. So they left Him and departed. 13  But they sent some of the Pharisees and of the Herodians to Him for the purpose of entrapping Him in His speech.14  And they came up and said to Him, Teacher, we know that You are sincere and what You profess to be, that You cannot lie, and that You have no personal bias for anyone; for You are not influenced by partiality and have no regard for anyone’s external condition or position, but in [and on the basis of] truth You teach the way of God. Is it lawful (permissible and right) to give tribute (poll taxes) to Caesar or not?15  Should we pay [them] or should we not pay [them]? But knowing their hypocrisy, He asked them, Why do you put Me to the test? Bring Me a coin (a denarius), so I may see it.16  And they brought [Him one]. Then He asked them, Whose image (picture) is this? And whose superscription (title)? They said to Him, Caesar’s.17  Jesus said to them, Pay to Caesar the things that are Caesar’s and to God the things that are God’s. And they stood marveling and greatly amazed at Him.18  And [some] Sadducees came to Him, [of that party] who say there is no resurrection, and they asked Him a question, saying,19  Teacher, Moses gave us [a law] that if a man’s brother died, leaving a wife but no child, the man must marry the widow and raise up offspring for his brother. 20  Now there were seven brothers; the first one took a wife and died, leaving no children.21  And the second [brother] married her, and died, leaving no children; and the third did the same;22  And all seven, leaving no children. Last of all, the woman died also.23  Now in the resurrection, whose wife will she be? For the seven were married to her.24  Jesus said to them, Is not this where you wander out of the way and go wrong, because you know neither the Scriptures nor the power of God?25  For when they arise from among the dead, [men] do not marry nor are [women] given in marriage, but are like the angels in heaven.26  But concerning the dead being raised--have you not read in the book of Moses, [in the passage] about the [burning] bush, how God said to him, I am the God of Abraham and the God of Isaac and the God of Jacob? 27  He is not the God of [the] dead, but of [the] living! You are very wrong.28  Then one of the scribes came up and listened to them disputing with one another, and, noticing that Jesus answered them fitly and admirably, he asked Him, Which commandment is first and most important of all [in its nature]?29  Jesus answered, The first and principal one of all commands is: Hear, O Israel, The Lord our God is one Lord;30  And you shall love the Lord your God out of and with your whole heart and out of and with all your soul (your life) and out of and with all your mind (with your faculty of thought and your moral understanding) and out of and with all your strength. This is the first and principal commandment. 31  The second is like it and is this, You shall love your neighbor as yourself. There is no other commandment greater than these. 32  And the scribe said to Him, Excellently and fitly and admirably answered, Teacher! You have said truly that He is One, and there is no other but Him;33  And to love Him out of and with all the heart and with all the understanding [with the faculty of quick apprehension and intelligence and keenness of discernment] and with all the strength, and to love one’s neighbor as oneself, is much more than all the whole burnt offerings and sacrifices. [I Sam. 15:22; Hos. 6:6; Mic. 6:6-8; Heb. 10:8.]34  And when Jesus saw that he answered intelligently (discreetly and having his wits about him), He said to him, You are not far from the kingdom of God. And after that no one ventured or dared to ask Him any further question.35  And as Jesus taught in [a porch or court of] the temple, He said, How can the scribes say that the Christ is David’s Son?36  David himself, [inspired] in the Holy Spirit, declared, The Lord said to my Lord, Sit at My right hand until I make Your enemies [a footstool] under Your feet. 37  David himself calls Him Lord; so how can it be that He is his Son? Now the great mass of the people heard [Jesus] gladly [listening to Him with delight].38  And in [the course of] His teaching, He said, Beware of the scribes, who like to go around in long robes and [to get] greetings in the marketplaces [public forums],39  And [have] the front seats in the synagogues and the chief couches (places of honor) at feasts,40  Who devour widows’ houses and to cover it up make long prayers. They will receive the heavier [sentence of] condemnation.41  And He sat down opposite the treasury and saw how the crowd was casting money into the treasury. Many rich [people] were throwing in large sums.42  And a widow who was poverty-stricken came and put in two copper mites [the smallest of coins], which together make half of a cent.43  And He called His disciples [to Him] and said to them, Truly and surely I tell you, this widow, [she who is] poverty-stricken, has put in more than all those contributing to the treasury.44  For they all threw in out of their abundance; but she, out of her deep poverty, has put in everything that she had--[even] all she had on which to live.