Psalmen 129

1  Een lied Hammaaloth. Zij hebben mij dikwijls benauwd van mijn jeugd af, zegge nu Israel; 2  Zij hebben mij dikwijls van mijn jeugd af benauwd; evenwel hebben zij mij niet overmocht. 3  Ploegers hebben op mijn rug geploegd; zij hebben hun voren lang getogen. 4  De HEERE, Die rechtvaardig is, heeft de touwen der goddelozen afgehouwen.

5  Laat hen beschaamd en achterwaarts gedreven worden, allen, die Sion haten. 6  Laat hen worden als gras op de daken, hetwelk verdort, eer men het uittrekt; 7  Waarmede de maaier zijn hand niet vult, noch de garvenbinder zijn arm; 8  En die voorbijgaan, niet zeggen: De zegen des HEEREN zij bij u! Wij zegenen ulieden in den Naam des HEEREN.

Psalm 129

A song of ascents.

1 “Since my youth they have often attacked me,”
let Israel say.

2 “Since my youth they have often attacked me,
but they have not defeated me.

3 The plowers plowed my back;
they made their furrows long.

4 The Lord is just;
he cut the ropes of the wicked.”

5 May all who hate Zion
be humiliated and turned back!

6 May they be like the grass on the rooftops
which withers before one can even pull it up,

7 which cannot fill the reaper’s hand,
or the lap of the one who gathers the grain!

8 Those who pass by will not say,
“May you experience the Lord’s blessing!
We pronounce a blessing on you in the name of the Lord.”