Exodus 9
1 THEN THE Lord said to Moses, Go to Pharaoh and tell him, Thus says the Lord God of the Hebrews: Let My people go, that they may serve Me.2 If you refuse to let them go and still hold them,3 Behold, the hand of the Lord [will fall] upon your livestock which are out in the field, upon the horses, the donkeys, the camels, the herds and the flocks; there shall be a very severe plague.4 But the Lord shall make a distinction between the livestock of Israel and the livestock of Egypt, and nothing shall die of all that belongs to the Israelites.5 And the Lord set a time, saying, Tomorrow the Lord will do this thing in the land.6 And the Lord did that the next day, and all [kinds of] the livestock of Egypt died; but of the livestock of the Israelites not one died.7 Pharaoh sent to find out, and behold, there was not one of the cattle of the Israelites dead. But the heart of Pharaoh was hardened [his mind was set] and he did not let the people go.8 The Lord said to Moses and Aaron, Take handfuls of ashes or soot from the brickkiln and let Moses sprinkle them toward the heavens in the sight of Pharaoh.9 And it shall become small dust over all the land of Egypt, and become boils breaking out in sores on man and beast in all the land [occupied by the Egyptians].10 So they took ashes or soot of the kiln and stood before Pharaoh; and Moses threw them toward the sky, and it became boils erupting in sores on man and beast.11 And the magicians could not stand before Moses because of their boils; for the boils were on the magicians and all the Egyptians.12 But the Lord hardened the heart of Pharaoh, making it strong and obstinate, and he did not listen to them or heed them, just as the Lord had told Moses.13 Then the Lord said to Moses, Rise up early in the morning and stand before Pharaoh and say to him, Thus says the Lord, the God of the Hebrews, Let My people go, that they may serve Me.14 For this time I will send all My plagues upon your heart and upon your servants and your people, that you may recognize and know that there is none like Me in all the earth.15 For by now I could have put forth My hand and have struck you and your people with pestilence, and you would have been cut off from the earth.16 But for this very purpose have I let you live, that I might show you My power, and that My name may be declared throughout all the earth. 17 Since you are still exalting yourself [in haughty defiance] against My people by not letting them go,18 Behold, tomorrow about this time I will cause it to rain a very heavy and dreadful fall of hail, such as has not been in Egypt from its founding until now.19 Send therefore now and gather your cattle in hastily, and all that you have in the field; for every man and beast that is in the field and is not brought home shall be struck by the hail and shall die.20 Then he who feared the word of the Lord among the servants of Pharaoh made his servants and his livestock flee into the houses and shelters.21 And he who ignored the word of the Lord left his servants and his livestock in the field.22 The Lord said to Moses, Stretch forth your hand toward the heavens, that there may be hail in all the land of Egypt, upon man and beast, and upon all the vegetation of the field, throughout the land of Egypt.23 Then Moses stretched forth his rod toward the heavens, and the Lord sent thunder and hail, and fire (lightning) ran down to and along the ground, and the Lord rained hail upon the land of Egypt.24 So there was hail and fire flashing continually in the midst of the weighty hail, such as had not been in all the land of Egypt since it became a nation.25 The hail struck down throughout all the land of Egypt everything that was in the field, both man and beast; and the hail beat down all the vegetation of the field and shattered every tree of the field.26 Only in the land of Goshen, where the Israelites were, was there no hail.27 And Pharaoh sent for Moses and Aaron, and said to them, I have sinned this time; the Lord is in the right and I and my people are in the wrong.28 Entreat the Lord, for there has been enough of these mighty thunderings and hail [these voices of God]; I will let you go; you shall stay here no longer.29 Moses said to him, As soon as I leave the city, I will stretch out my hands to the Lord; the thunder shall cease, neither shall there be any more hail, that you may know that the earth is the Lord’s.30 But as for you and your servants, I know that you do not yet [reverently] fear the Lord God.31 The flax and the barley were smitten and ruined, for the barley was in the ear and the flax in bloom.32 But the wheat and spelt [another wheat] were not smitten, for they ripen late and were not grown up yet.33 So Moses left the city and Pharaoh, and stretched forth his hands to the Lord; and the thunder and hail ceased, and rain was no longer poured upon the earth.34 But when Pharaoh saw that the rain, the hail, and the thunder had ceased, he sinned yet more, and toughened and stiffened his hard heart, he and his servants.35 So Pharaoh’s heart was strong and obstinate; he would not let the Israelites go, just as the Lord had said by Moses.
Exodus 9
1 Daarna zeide de HEERE tot Mozes: Ga in tot Farao, en spreek tot hem: Alzo zegt de HEERE, de God der Hebreen: Laat Mijn volk trekken, dat het Mij diene. 2 Want zo gij hen weigert te laten trekken, en gij hen nog met geweld ophoudt, 3 Zie, de hand des HEEREN zal zijn over uw vee, dat in het veld is, over de paarden, over de ezelen, over de kemelen, over de runderen, en over het klein vee, door een zeer zware pestilentie. 4 En de HEERE zal een afzondering maken tussen het vee der Israelieten, en tussen het vee der Egyptenaren, dat er niets sterve van al wat van de kinderen Israels is. 5 En de HEERE bestemde een zekeren tijd, zeggende: Morgen zal de HEERE deze zaak in dit land doen. 6 En de HEERE deed deze zaak des anderen daags; en al het vee der Egyptenaren stierf; maar van het vee der kinderen Israels stierf niet een. 7 En Farao zond er heen, en ziet, van het vee van Israel was niet tot een toe gestorven. Doch het hart van Farao werd verzwaard, en hij liet het volk niet trekken.
8 Toen zeide de HEERE tot Mozes en tot Aaron: Neemt gijlieden uw vuisten vol as uit den oven; en Mozes strooie die naar den hemel voor de ogen van Farao. 9 En zij zal tot klein stof worden over het ganse Egypteland; en zij zal aan de mensen, en aan het vee worden tot zweren, uitbrekende met blaren, in het ganse Egypteland. 10 En zij namen as uit den oven, en stonden voor Farao's aangezicht; en Mozes strooide die naar den hemel; toen werden er zweren, uitbrekende met blaren, aan de mensen en aan het vee; 11 Alzo dat de tovenaars voor Mozes niet staan konden, vanwege de zweren; want aan de tovenaars waren zweren, en aan al de Egyptenaren. 12 Doch de HEERE verstokte Farao's hart, dat hij naar hen niet hoorde, gelijk de HEERE tot Mozes gesproken had.
13 Toen zeide de HEERE tot Mozes: Maak u morgen vroeg op, en stel u voor Farao's aangezicht, en zeg tot hem: Zo zegt de HEERE, de God der Hebreen: Laat Mijn volk trekken, dat zij Mij dienen. 14 Want ditmaal zal Ik al Mijn plagen in uw hart zenden, en over uw knechten, en over uw volk, opdat gij weet, dat er niemand is gelijk Ik, op de ganse aarde. 15 Want nu heb Ik Mijn hand uitgestrekt, opdat Ik u en uw volk met de pestilentie zou slaan, en dat gij van de aarde zoudt verdelgd worden. 16 Maar waarlijk, daarom heb Ik u verwekt, opdat Ik Mijn kracht aan u betoonde, en opdat men Mijn Naam vertelle op de ganse aarde. 17 Verheft gij uzelven nog tegen Mijn volk, dat gij het niet wilt laten trekken? 18 Zie, Ik zal morgen omtrent dezen tijd een zeer zwaren hagel doen regenen, desgelijks in Egypte niet geweest is van dien dag af, dat het gegrond is, tot nu toe. 19 En nu, zend heen, vergader uw vee, en alles wat gij op het veld hebt; alle mens en gedierte, dat op het veld gevonden zal worden, en niet in huis verzameld zal zijn, als deze hagel op hen vallen zal, zo zullen zij sterven. 20 Wie onder Farao's knechten des HEEREN woord vreesde, die deed zijn knechten en zijn vee in de huizen vlieden; 21 Doch die zijn hart niet zette tot des HEEREN woord, die liet zijn knechten en zijn vee op het veld.
22 Toen zeide de HEERE tot Mozes: Strek uw hand uit naar den hemel, en er zal hagel zijn in het ganse Egypteland; over de mensen, en over het vee, en over al het kruid des velds in Egypteland. 23 Toen strekte Mozes zijn staf naar den hemel; en de HEERE gaf donder en hagel, en het vuur schoot naar de aarde; en de HEERE liet hagel regenen over Egypteland. 24 En er was hagel, en vuur in het midden des hagels vervangen; hij was zeer zwaar; desgelijks is in het ganse Egypteland nooit geweest, sedert het tot een volk geweest is. 25 En de hagel sloeg, in het ganse Egypteland, alles wat op het veld was, van de mensen af tot de beesten toe; ook sloeg de hagel al het kruid des velds, en verbrak al het geboomte des velds. 26 Alleen in het land Gosen, waar de kinderen Israels waren, daar was geen hagel.
27 Toen schikte Farao heen, en hij riep Mozes en Aaron, en zeide tot hen: Ik heb mij ditmaal verzondigd; de HEERE is rechtvaardig; ik daarentegen en mijn volk zijn goddelozen! 28 Bidt vuriglijk tot den HEERE (want het is genoeg), dat geen donder Gods noch hagel meer zij; dan zal ik ulieden trekken laten, en gij zult niet langer blijven. 29 Toen zeide Mozes tot hem: Wanneer ik ter stad uitgegaan zal zijn, zo zal ik mijn handen uitbreiden voor den HEERE; de donder zal ophouden, en de hagel zal niet meer zijn; opdat gij weet, dat de aarde des HEEREN is! 30 Nochtans u en uw knechten aangaande, weet ik, dat gijlieden voor het aangezicht van den HEERE God nog niet vrezen zult. 31 Het vlas nu, en de gerst werd geslagen; want de gerst was in de aar, en het vlas was in den halm. 32 Maar de tarwe en de spelt werden niet geslagen; want zij waren bedekt. 33 Zo ging Mozes van Farao ter stad uit, en breidde zijn handen tot den HEERE; de donder en de hagel hielden op, en de regen werd niet meer uitgegoten op de aarde. 34 Toen Farao zag, dat de regen en hagel, en de donder ophielden, zo verzondigde hij zich verder, en hij verzwaarde zijn hart, hij en zijn knechten. 35 Alzo werd Farao's hart verstokt, dat hij de kinderen Israels niet trekken liet, gelijk als de HEERE gesproken had door Mozes.
