Genesis 39
1 AND JOSEPH was brought down to Egypt; and Potiphar, an officer of Pharaoh, the captain and chief executioner of the [royal] guard, an Egyptian, bought him from the Ishmaelites who had brought him down there.2 But the Lord was with Joseph, and he [though a slave] was a successful and prosperous man; and he was in the house of his master the Egyptian.3 And his master saw that the Lord was with him and that the Lord made all that he did to flourish and succeed in his hand. 4 So Joseph pleased [Potiphar] and found favor in his sight, and he served him. And [his master] made him supervisor over his house and he put all that he had in his charge.5 From the time that he made him supervisor in his house and over all that he had, the Lord blessed the Egyptian’s house for Joseph’s sake; and the Lord’s blessing was on all that he had in the house and in the field.6 And [Potiphar] left all that he had in Joseph’s charge and paid no attention to anything he had except the food he ate. Now Joseph was an attractive person and fine-looking.7 Then after a time his master’s wife cast her eyes upon Joseph, and she said, Lie with me.8 But he refused and said to his master’s wife, See here, with me in the house my master has concern about nothing; he has put all that he has in my care.9 He is not greater in this house than I am; nor has he kept anything from me except you, for you are his wife. How then can I do this great evil and sin against God?10 She spoke to Joseph day after day, but he did not listen to her, to lie with her or to be with her.11 Then it happened about this time that Joseph went into the house to attend to his duties, and none of the men of the house were indoors.12 And she caught him by his garment, saying, Lie with me! But he left his garment in her hand and fled and got out [of the house].13 And when she saw that he had left his garment in her hand and had fled away,14 She called to the men of her household and said to them, Behold, he [your master] has brought in a Hebrew to us to mock and insult us; he came in where I was to lie with me, and I screamed at the top of my voice.15 And when he heard me screaming and crying, he left his garment with me and fled and got out of the house.16 And she laid up his garment by her until his master came home.17 Then she told him the same story, saying, The Hebrew servant whom you brought among us came to me to mock and insult me.18 And when I screamed and cried, he left his garment with me and fled out [of the house].19 And when [Joseph’s] master heard the words of his wife, saying to him, This is the way your servant treated me, his wrath was kindled.20 And Joseph’s master took him and put him in the prison, a place where the state prisoners were confined; so he was there in the prison.21 But the Lord was with Joseph, and showed him mercy and loving-kindness and gave him favor in the sight of the warden of the prison.22 And the warden of the prison committed to Joseph’s care all the prisoners who were in the prison; and whatsoever was done there, he was in charge of it.23 The prison warden paid no attention to anything that was in [Joseph’s] charge, for the Lord was with him and made whatever he did to prosper.
Genesis 39
1 Jozef nu werd naar Egypte afgevoerd; en Potifar, een hoveling van Farao, een overste der trawanten, een Egyptisch man, kocht hem uit de hand der Ismaelieten, die hem derwaarts afgevoerd hadden. 2 En de HEERE was met Jozef, zodat hij een voorspoedig man was; en hij was in het huis van zijn heer, den Egyptenaar. 3 Als nu zijn heer zag, dat de HEERE met hem was, en dat de HEERE al wat hij deed, door zijn hand voorspoedig maakte; 4 Zo vond Jozef genade in zijn ogen, en diende hem; en hij stelde hem over zijn huis; en al wat hij had, gaf hij in zijn hand. 5 En het geschiedde van toen af, dat hij hem over zijn huis, en over al wat het zijne was, gesteld had, dat de HEERE des Egyptenaars huis zegende, om Jozefs wil; ja, de zegen des HEEREN was in alles, wat hij had, in het huis en in het veld. 6 En hij liet alles, wat hij had, in Jozefs hand, zodat hij met hem van geen ding kennis had, behalve van het brood, dat hij at. En Jozef was schoon van gedaante, en schoon van aangezicht.
7 En het geschiedde na deze dingen, dat de huisvrouw zijns heren haar ogen op Jozef wierp; en zij zeide: lig bij mij! 8 Maar hij weigerde het, en zeide tot de huisvrouw zijns heren: Zie, mijn heer heeft geen kennis met mij, wat er in het huis is; en al wat hij heeft, dat heeft hij in mijn hand gegeven. 9 Niemand is groter in dit huis dan ik, en hij heeft voor mij niets onthouden, dan u, daarin dat gij zijn huisvrouw zijt; hoe zoude ik dan dit een zo groot kwaad doen, en zondigen tegen God! 10 En het geschiedde, als zij Jozef dag op dag aansprak, en hij naar haar niet hoorde, om bij haar te liggen, en bij haar te zijn; 11 Zo gebeurde het op zulk een dag, dat hij in het huis kwam, om zijn werk te doen; en niemand van de lieden des huizes was daar binnenshuis. 12 En zij greep hem bij zijn kleed, zeggende: Lig bij mij! En hij liet zijn kleed in haar hand, en vluchtte, en ging uit naar buiten.
13 En het geschiedde, als zij zag, dat hij zijn kleed in haar hand gelaten had, en naar buiten gevlucht was; 14 Zo riep zij de lieden van haar huis, en sprak tot hen, zeggende: Ziet, hij heeft ons den Hebreeuwsen man ingebracht, om met ons te spotten; hij is tot mij gekomen, om bij mij te liggen, en ik heb geroepen met luider stem; 15 En het geschiedde, als hij hoorde, dat ik mijn stem verhief, en riep, zo verliet hij zijn kleed bij mij, en vluchtte, en ging uit naar buiten. 16 En zij leide zijn kleed bij zich, totdat zijn heer in zijn huis kwam. 17 Toen sprak zij tot hem naar diezelfde woorden, zeggende: De Hebreeuwse knecht, dien gij ons hebt ingebracht, is tot mij gekomen, om met mij te spotten. 18 En het is geschied, als ik mijn stem verhief, en riep, dat hij zijn kleed bij mij liet, en vluchtte naar buiten.
19 En het geschiedde, als zijn heer de woorden zijner huisvrouw hoorde, die zij tot hem sprak, zeggende: Naar deze zelfde woorden heeft mij uw knecht gedaan, zo ontstak zijn toorn. 20 En Jozefs heer nam hem, en leverde hem in het gevangenhuis, ter plaatse, waar des konings gevangenen gevangen waren; alzo was hij daar in het gevangenhuis.
21 Doch de HEERE was met Jozef, en wende Zijn goedertierenheid tot hem; en gaf hem genade in de ogen van den overste van het gevangenhuis. 22 En de overste van het gevangenhuis gaf al de gevangenen, die in het gevangenhuis waren, in Jozefs hand; en al wat zij daar deden, deed hij. 23 De overste van het gevangenhuis zag gans op geen ding, dat in zijn hand was, overmits dat de HEERE met hem was; en wat hij deed, dat deed de HEERE wel gedijen.
