Genesis 8

1 And God remembered Noah, and all the beasts, and all the cattle that were with him in the ark: and God made a wind to pass over the earth, and the waters assuaged;2 the fountains also of the deep and the windows of heaven were stopped, and the rain from heaven was restrained;3 and the waters returned from off the earth continually: and after the end of a hundred and fifty days the waters decreased.4 And the ark rested in the seventh month, on the seventeenth day of the month, upon the mountains of Ararat.5 And the waters decreased continually until the tenth month: in the tenth month, on the first day of the month, were the tops of the mountains seen.

6 And it came to pass at the end of forty days, that Noah opened the window of the ark which he had made:7 and he sent forth a raven, and it went forth to and fro, until the waters were dried up from off the earth.8 And he sent forth a dove from him, to see if the waters were abated from off the face of the ground;9 but the dove found no rest for the sole of her foot, and she returned unto him to the ark; for the waters were on the face of the whole earth: and he put forth his hand, and took her, and brought her in unto him into the ark.10 And he stayed yet other seven days; and again he sent forth the dove out of the ark;11 and the dove came in to him at eventide; and, lo, in her mouth an olive-leaf plucked off: so Noah knew that the waters were abated from off the earth.12 And he stayed yet other seven days, and sent forth the dove; and she returned not again unto him any more.

13 And it came to pass in the six hundred and first year, in the first month, the first day of the month, the waters were dried up from off the earth: and Noah removed the covering of the ark, and looked, and, behold, the face of the ground was dried.14 And in the second month, on the seven and twentieth day of the month, was the earth dry.15 And God spake unto Noah, saying,16 Go forth from the ark, thou, and thy wife, and thy sons, and thy sons’ wives with thee.17 Bring forth with thee every living thing that is with thee of all flesh, both birds, and cattle, and every creeping thing that creepeth upon the earth; that they may breed abundantly in the earth, and be fruitful, and multiply upon the earth.18 And Noah went forth, and his sons, and his wife, and his sons’ wives with him:19 every beast, every creeping thing, and every bird, whatsoever moveth upon the earth, after their families, went forth out of the ark.

20 And Noah builded an altar unto Jehovah, and took of every clean beast, and of every clean bird, and offered burnt-offerings on the altar.21 And Jehovah smelled the sweet savor; and Jehovah said in his heart, I will not again curse the ground any more for man’s sake, for that the imagination of man’s heart is evil from his youth; neither will I again smite any more everything living, as I have done.22 While the earth remaineth, seedtime and harvest, and cold and heat, and summer and winter, and day and night shall not cease.

Genesis 8

Het water zakt

1 Maar God had Noach en de dieren in de ark niet vergeten. Hij stuurde de wind over het water en langzaam begon het water te zakken.2 De ondergrondse wateren keerden weer terug naar hun normale loop en het hield op met regenen.3 Het water zakte na honderdvijftig dagen weg en4 op de zeventiende dag van de zevende maand liep de ark op de toppen van het Araratgebergte vast.

5 Drie maanden later kwamen ook de andere bergtoppen boven het zakkende water uit.
6 Na nog eens veertig dagen opende Noach het venster dat hij in de ark had gemaakt,7 en liet een raaf los. Deze vloog heen en weer, net zolang tot de aarde weer droog was.8 Daarna liet Noach een duif los om te kijken of de aarde al droog was,

9 maar de duif vond nergens een plek om neer te strijken en vloog terug naar de ark. Het water stond nog te hoog. Noach stak zijn hand uit en zette de duif weer terug in de ark.
10 Een week later probeerde Noach het nog eens.11 De duif vloog weg om tegen de avond terug te keren met een olijfblad in haar snavel. Zo wist Noach dat het water bijna weg was.

12 Na een week liet hij de duif nog een keer los en nu kwam zij niet meer terug.
13 Op de eerste dag van de eerste maand in het jaar dat Noach zeshonderdeen werd, opende Noach de deur van de ark en zag dat het water zich had teruggetrokken.14 Er gingen nog eens acht weken voorbij voordat de aarde helemaal droog was.15 Toen zei God tegen Noach:16 ‘U mag de ark verlaten, met uw vrouw, zonen en schoondochters.17 Laat alle dieren, de vogels, het vee en alle kruipende dieren los, dan kunnen zij zich weer voortplanten en de aarde vullen.’18 Noach, alle andere mensen en alle grote en kleine dieren en de vogels gingen van boord.

19 In paren en groepen kwamen de dieren uit de ark.
20 Toen bouwde Noach een altaar en offerde een aantal dieren en vogels die de HERE had aangewezen als offerdieren.21 De HERE was blij met Noachs offer en zei bij Zichzelf: ‘Ik zal nooit meer zoiets doen. Nooit zal Ik de aarde meer zo zwaar vervloeken en alle levende wezens vernietigen. Ook al is de mens vanaf zijn vroegste jeugd geneigd het slechte te doen en zondigt hij nog zoveel.

22 Zolang de aarde blijft bestaan, zullen zaaitijd en oogsttijd, koude en warmte, winter en zomer, dag en nacht niet ophouden.’