Job 2

1 Again it came to pass on the day when the sons of God came to present themselves before Jehovah, that Satan came also among them to present himself before Jehovah.2 And Jehovah said unto Satan, From whence comest thou? And Satan answered Jehovah, and said, From going to and fro in the earth, and from walking up and down in it.3 And Jehovah said unto Satan, Hast thou considered my servant Job? for there is none like him in the earth, a perfect and an upright man, one that feareth God, and turneth away from evil: and he still holdeth fast his integrity, although thou movedst me against him, to destroy him without cause.4 And Satan answered Jehovah, and said, Skin for skin, yea, all that a man hath will he give for his life.5 But put forth thy hand now, and touch his bone and his flesh, and he will renounce thee to thy face.6 And Jehovah said unto Satan, Behold, he is in thy hand; only spare his life.7 So Satan went forth from the presence of Jehovah, and smote Job with sore boils from the sole of his foot unto his crown.8 And he took him a potsherd to scrape himself therewith; and he sat among the ashes.9 Then said his wife unto him, Dost thou still hold fast thine integrity? renounce God, and die.10 But he said unto her, Thou speakest as one of the foolish women speaketh. What? shall we receive good at the hand of God, and shall we not receive evil? In all this did not Job sin with his lips.11 Now when Job’s three friends heard of all this evil that was come upon him, they came every one from his own place: Eliphaz the Temanite, and Bildad the Shuhite, and Zophar the Naamathite, and they made an appointment together to come to bemoan him and to comfort him.12 And when they lifted up their eyes afar off, and knew him not, they lifted up their voice, and wept; and they rent every one his robe, and sprinkled dust upon their heads toward heaven.13 So they sat down with him upon the ground seven days and seven nights, and none spake a word unto him: for they saw that his grief was very great.

Job 2

De ziekte van Job

1 De engelen verschenen opnieuw voor de HERE en Satan was er ook weer bij.2 ‘Waar komt u nu vandaan?’ wilde de HERE van Satan weten. ‘Ik heb een tocht over de aarde gemaakt,’ was Satans antwoord.3 ‘En, hebt u nu op mijn dienaar Job gelet?’ vroeg de HERE. ‘Hij is een voortreffelijk man, hij heeft ontzag voor God en gaat het verkeerde uit de weg. Hij heeft zijn geloof in Mij behouden, ondanks dat u Mij overhaalde u toe te staan hem zonder reden kwaad te doen.’4-5 ‘Zijn eigen huid is hem het meeste waard,’ vond Satan. ‘Een mens zal alles doen om zijn leven te redden. Laat hem maar eens goed ziek worden, dan vervloekt hij U midden in uw gezicht!’

6 ‘Doe met hem wat u wilt,’ antwoordde de HERE, ‘maar laat hem in leven.’
7 Satan verliet de HERE en trof Job met vreselijke zweren. Van top tot teen zat hij onder.8 Job pakte een potscherf om zich mee te krabben en ging buiten de poort midden in het stof en vuil zitten.9 Zijn vrouw zei tegen hem: ‘Blijf je nog steeds zo gelovig, ondanks alles wat je moet meemaken? Vervloek God toch en sterf!’

10 Maar hij antwoordde: ‘Dat is dom gepraat. Verwachten wij alleen maar goede dingen uit de hand van God en nooit tegenslag of moeilijke dingen?’ Ondanks al deze tegenslagen kwam er geen verkeerd woord over Jobs lippen.
11 Toen drie vrienden van Job hoorden van het leed dat hem getroffen had, spraken zij af naar hem toe te gaan om hem te troosten en te bemoedigen. Het waren Elifaz uit Teman, Bildad uit Suach en Zofar uit Naäma.12 Job was zo veranderd dat zij hem van een afstand nauwelijks herkenden. Luid huilend scheurden zij hun kleren en gooiden stof in de lucht om hun verslagenheid kenbaar te maken.

13 Zeven dagen en nachten zaten zij zwijgend bij hem op de grond. Niemand zei iets, want zij beseften dat zijn verdriet zo groot was dat woorden tekortschoten.