Job 26

1 Then Job answered and said,

2 How hast thou helped him that is without power! How hast thou saved the arm that hath no strength!

3 How hast thou counselled him that hath no wisdom, And plentifully declared sound knowledge!

4 To whom hast thou uttered words? And whose spirit came forth from thee?

5 They that are deceased tremble Beneath the waters and the inhabitants thereof.

6 Sheol is naked before God, And Abaddon hath no covering.

7 He stretcheth out the north over empty space, And hangeth the earth upon nothing.

8 He bindeth up the waters in his thick clouds; And the cloud is not rent under them.

9 He incloseth the face of his throne, And spreadeth his cloud upon it.

10 He hath described a boundary upon the face of the waters, Unto the confines of light and darkness.

11 The pillars of heaven tremble And are astonished at his rebuke.

12 He stirreth up the sea with his power, And by his understanding he smiteth through Rahab.

13 By his Spirit the heavens are garnished; His hand hath pierced the swift serpent.

14 Lo, these are but the outskirts of his ways: And how small a whisper do we hear of him! But the thunder of his power who can understand?

Job 26

Het antwoord van Job

1 Job antwoordde Bildad:

2 ‘Wat zijn jullie toch waardevolle helpers! Wat ben ik blij dat jullie mij in mijn ellende een hart onder de riem hebt gestoken!

3 Wat een wijsheden hebben jullie mij toevertrouwd. Jullie wijze woorden hebben een wereld van inzicht voor mij geopend!

4 Hoe komen jullie op zulke briljante antwoorden?

5-6 De doden staan naakt en bevend voor God, evenals de zeeën en alles wat daarin leeft. Het dodenrijk ligt open en bloot voor Hem, in de onderwereld is niets voor Hem verborgen.

7 God spreidt de noordelijke hemel uit over een leegte en hangt de aarde op aan het niets.

8 Hij verpakt de regen in zijn dikke wolken, zonder dat het wolkendek daardoor scheurt.

9 Hij onttrekt met de wolken zijn troon aan het gezicht.

10 Hij trekt een cirkel over het wateroppervlak, als een grens tussen licht en donker.

11 Als Hij gaat dreigen, wankelen de pijlers van de hemel, geschrokken door zijn toorn.

12 En door zijn macht wordt de zee rustig en trefzeker verplettert hij het zeemonster Rahab.

13 Door zijn adem werd de hemel helder: zijn hand doorboorde de snel voortglijdende slang.

14 Dit is nog maar de buitenste franje van zijn werken, waarvan we alleen maar een zwak gefluister horen. Wie zou dus kunnen standhouden onder het geweld van zijn donder?’