Psalm 106
1 PRAISE THE Lord! (Hallelujah!) O give thanks to the Lord, for He is good; for His mercy and loving-kindness endure forever! 2 Who can put into words and tell the mighty deeds of the Lord? Or who can show forth all the praise [that is due Him]?3 Blessed (happy, fortunate, to be envied) are those who observe justice [treating others fairly] and who do right and are in right standing with God at all times.4 [Earnestly] remember me, O Lord, when You favor Your people! O visit me also when You deliver them, and grant me Your salvation!--5 That I may see and share the welfare of Your chosen ones, that I may rejoice in the gladness of Your nation, that I may glory with Your heritage.6 We have sinned, as did also our fathers; we have committed iniquity, we have done wickedly. 7 Our fathers in Egypt understood not nor appreciated Your miracles; they did not [earnestly] remember the multitude of Your mercies nor imprint Your loving-kindness [on their hearts], but they were rebellious and provoked the Lord at the sea, even at the Red Sea. 8 Nevertheless He saved them for His name’s sake [to prove the righteousness of the divine character], that He might make His mighty power known.9 He rebuked the Red Sea also, and it dried up; so He led them through the depths as through a pastureland. 10 And He saved them from the hand of him that hated them, and redeemed them from the hand of the [Egyptian] enemy. 11 And the waters covered their adversaries; not one of them was left. 12 Then [Israel] believed His words [trusting in, relying on them]; they sang His praise.13 But they hastily forgot His works; they did not [earnestly] wait for His plans [to develop] regarding them,14 But lusted exceedingly in the wilderness and tempted and tried to restrain God [with their insistent desires] in the desert. 15 And He gave them their request, but sent leanness into their souls and [thinned their numbers by] disease and death. 16 They envied Moses also in the camp, and Aaron [the high priest], the holy one of the Lord. 17 Therefore the earth opened and swallowed up Dathan and closed over the company of Abiram. 18 And a fire broke out in their company; the flame burned up the wicked. 19 They made a calf in Horeb and worshiped a molten image. 20 Thus they exchanged Him Who was their Glory for the image of an ox that eats grass [they traded their Honor for the image of a calf]!21 They forgot God their Savior, Who had done such great things in Egypt,22 Wonders and miracles in the land of Ham, dreadful and awesome things at the Red Sea.23 Therefore He said He would destroy them. [And He would have done so] had not Moses, His chosen one, stepped into the breach before Him to turn away His threatening wrath. 24 Then they spurned and despised the pleasant and desirable land [Canaan]; they believed not His word [neither trusting in, relying on, nor holding to it];25 But they murmured in their tents and hearkened not to the voice of the Lord.26 Therefore He lifted up His hand [as if taking an oath] against them, that He would cause them to fall in the wilderness,27 Cast out their descendants among the nations, and scatter them in the lands [of the earth].28 They joined themselves also to the [idol] Baal of Peor and ate sacrifices [offered] to the lifeless [gods].29 Thus they provoked the Lord to anger with their practices, and a plague broke out among them.30 Then stood up Phinehas [the priest] and executed judgment, and so the plague was stayed. 31 And that was credited to him for righteousness (right doing and right standing with God) to all generations forever.32 They angered the Lord also at the waters of Meribah, so that it went ill with Moses for their sakes; 33 For they provoked [Moses’] spirit, so that he spoke unadvisedly with his lips.34 They did not destroy the [heathen] nations as the Lord commanded them,35 But mingled themselves with the [idolatrous] nations and learned their ways and works36 And served their idols, which were a snare to them.37 Yes, they sacrificed their sons and their daughters to demons 38 And shed innocent blood, even the blood of their sons and of their daughters, whom they sacrificed to the idols of Canaan; and the land was polluted with their blood.39 Thus were they defiled by their own works, and they played the harlot and practiced idolatry with their own deeds [of idolatrous rites].40 Therefore was the wrath of the Lord kindled against His people, insomuch that He abhorred and rejected His own heritage. 41 And He gave them into the hands of the [heathen] nations, and they that hated them ruled over them.42 Their enemies also oppressed them, and they were brought into subjection under the hand of their foes.43 Many times did [God] deliver them, but they were rebellious in their counsel and sank low through their iniquity.44 Nevertheless He regarded their distress when He heard their cry;45 And He [earnestly] remembered for their sake His covenant and relented their sentence of evil [comforting and easing Himself] according to the abundance of His mercy and loving-kindness [when they cried out to Him].46 He also caused [Israel] to find sympathy among those who had carried them away captive.47 Deliver us, O Lord our God, and gather us from among the nations, that we may give thanks to Your holy name and glory in praising You.48 Blessed (affectionately and gratefully praised) be the Lord, the God of Israel, from everlasting to everlasting! And let all the people say, Amen! Praise the Lord! (Hallelujah!)
Psalmen 106
1 Hallelujah! Looft den HEERE, want Hij is goed, want Zijn goedertierenheid is in der eeuwigheid. 2 Wie zal de mogendheden des HEEREN uitspreken, al Zijn lof verkondigen? 3 Welgelukzalig zijn zij, die het recht onderhouden, die te aller tijd gerechtigheid doet. 4 Gedenk mijner, o HEERE! naar het welbehagen tot Uw volk, bezoek mij met Uw heil; 5 Opdat ik aanschouwe het goede Uwer uitverkorenen; opdat ik mij verblijde met de blijdschap Uws volks; opdat ik mij beroeme met Uw erfdeel.
6 Wij hebben gezondigd, mitsgaders onze vaderen, wij hebben verkeerdelijk gedaan; wij hebben goddelooslijk gehandeld. 7 Onze vaders in Egypte hebben niet gelet op Uw wonderen; zij zijn der menigte Uwer goedertierenheid niet gedachtig geweest; maar zij waren wederspannig aan de zee, bij de Schelfzee. 8 Doch Hij verloste hen om Zijns Naams wil, opdat Hij Zijn mogendheid bekend maakte. 9 En Hij schold de Schelfzee, zodat zij verdroogde, en Hij deed hen wandelen door de afgronden, als door een woestijn. 10 En Hij verloste hen uit de hand des haters, en Hij bevrijdde hen van de hand des vijands. 11 En de wateren overdekten hun wederpartijders; niet een van hen bleef over. 12 Toen geloofden zij aan Zijn woorden; zij zongen Zijn lof.
13 Doch zij vergaten haast Zijn werken, zij verbeidden naar Zijn raad niet. 14 Maar zij werden belust met lust in de woestijn, en zij verzochten God in de wildernis. 15 Toen gaf Hij hun hun begeerte; maar Hij zond aan hun zielen een magerheid. 16 En zij benijdden Mozes in het leger, en Aaron, den heilige des HEEREN. 17 De aarde deed zich open, en verslond Dathan, en overdekte de vergadering van Abiram. 18 En een vuur brandde onder hun vergadering, een vlam stak de goddelozen aan brand. 19 Zij maakten een kalf bij Horeb, en zij bogen zich voor een gegoten beeld. 20 En zij veranderden hun Eer in de gedaante van een os, die gras eet. 21 Zij vergaten God, hun Heiland, Die grote dingen gedaan had in Egypte; 22 Wonderdaden in het land van Cham; vreselijke dingen aan de Schelfzee. 23 Dies Hij zeide, dat Hij hen verdelgen zou, ten ware Mozes, Zijn uitverkorene, in de scheure voor Zijn aangezicht gestaan had, om Zijn grimmigheid af te keren, dat Hij hen niet verdierf. 24 Zij versmaadden ook het gewenste land; zij geloofden Zijn woord niet. 25 Maar zij murmureerden in hun tenten; naar de stem des HEEREN hoorden zij niet. 26 Dies hief Hij tegen hen Zijn hand op, zwerende, dat Hij hen nedervellen zou in de woestijn; 27 En dat Hij hun zaad zou nedervellen onder de heidenen, en hen verstrooien zou door de landen. 28 Ook hebben zij zich gekoppeld aan Baal-peor, en zij hebben de offeranden der doden gegeten. 29 En zij hebben den Heere tot toorn verwekt met hun daden, zodat de plaag een inbreuk onder hen deed. 30 Toen stond Pinehas op, en hij oefende gericht, en de plaag werd opgehouden. 31 En het is hem gerekend tot gerechtigheid, van geslacht tot geslacht tot in eeuwigheid. 32 Zij maakten Hem ook zeer toornig aan het twistwater, en het ging Mozes kwalijk om hunnentwil. 33 Want zij verbitterden zijn geest, zodat hij wat onbedachtelijk voortbracht met zijn lippen.
34 Zij hebben die volken niet verdelgd, die de HEERE hun gezegd had; 35 Maar zij vermengden zich met de heidenen, en leerden derzelver werken. 36 En zij dienden hun afgoden, en zij werden hun tot een strik. 37 Daarenboven hebben zij hun zonen en hun dochteren den duivelen geofferd. 38 En zij hebben onschuldig bloed vergoten, het bloed hunner zonen en hunner dochteren, die zij den afgoden van Kanaan hebben opgeofferd; zodat het land door deze bloedschulden is ontheiligd geworden. 39 En zij ontreinigden zich door hun werken, en zij hebben gehoereerd door hun daden. 40 Dies is de toorn des HEEREN ontstoken tegen Zijn volk, en Hij heeft een gruwel gehad aan Zijn erfdeel. 41 En Hij gaf hen in de hand der heidenen, en hun haters heersten over hen. 42 En hun vijanden hebben hen verdrukt, en zij zijn vernederd geworden onder hun hand. 43 Hij heeft hen menigmaal gered; maar zij verbitterden Hem door hun raad, en werden uitgeteerd door hun ongerechtigheid. 44 Nochtans zag Hij hun benauwdheid aan, als Hij hun geschrei hoorde. 45 En Hij dacht tot hun beste aan Zijn verbond, en het berouwde Hem naar de veelheid Zijner goedertierenheden. 46 Dies gaf Hij hun barmhartigheid voor het aangezicht van allen, die hen gevangen hadden. 47 Verlos ons, HEERE, onze God! en verzamel ons uit de heidenen, opdat wij den Naam Uwer heiligheid loven, ons beroemende in Uw lof. 48 Geloofd zij de HEERE, de God Israels, van eeuwigheid en tot in eeuwigheid; en al het volk zegge: Amen, Hallelujah!
