Romans 9
1 I AM speaking the truth in Christ. I am not lying; my conscience [enlightened and prompted] by the Holy Spirit bearing witness with me2 That I have bitter grief and incessant anguish in my heart.3 For I could wish that I myself were accursed and cut off and banished from Christ for the sake of my brethren and instead of them, my natural kinsmen and my fellow countrymen. 4 For they are Israelites, and to them belong God’s adoption [as a nation] and the glorious Presence (Shekinah). With them were the special covenants made, to them was the Law given. To them [the temple] worship was revealed and [God’s own] promises announced. 5 To them belong the patriarchs, and as far as His natural descent was concerned, from them is the Christ, Who is exalted and supreme over all, God, blessed forever! Amen (so let it be).6 However, it is not as though God’s Word had failed [coming to nothing]. For it is not everybody who is a descendant of Jacob (Israel) who belongs to [the true] Israel.7 And they are not all the children of Abraham because they are by blood his descendants. No, [the promise was] Your descendants will be called and counted through the line of Isaac [though Abraham had an older son]. 8 That is to say, it is not the children of the body [of Abraham] who are made God’s children, but it is the offspring to whom the promise applies that shall be counted [as Abraham’s true] descendants.9 For this is what the promise said, About this time [next year] will I return and Sarah shall have a son. 10 And not only that, but this too: Rebecca conceived [two sons under exactly the same circumstances] by our forefather Isaac,11 And the children were yet unborn and had so far done nothing either good or evil. Even so, in order further to carry out God’s purpose of selection (election, choice), which depends not on works or what men can do, but on Him Who calls [them],12 It was said to her that the elder [son] should serve the younger [son]. 13 As it is written, Jacob have I loved, but Esau have I hated (held in relative disregard in comparison with My feeling for Jacob). 14 What shall we conclude then? Is there injustice upon God’s part? Certainly not!15 For He says to Moses, I will have mercy on whom I will have mercy and I will have compassion (pity) on whom I will have compassion. 16 So then [God’s gift] is not a question of human will and human effort, but of God’s mercy. [It depends not on one’s own willingness nor on his strenuous exertion as in running a race, but on God’s having mercy on him.]17 For the Scripture says to Pharaoh, I have raised you up for this very purpose of displaying My power in [dealing with] you, so that My name may be proclaimed the whole world over.18 So then He has mercy on whomever He wills (chooses) and He hardens (makes stubborn and unyielding the heart of) whomever He wills.19 You will say to me, Why then does He still find fault and blame us [for sinning]? For who can resist and withstand His will?20 But who are you, a mere man, to criticize and contradict and answer back to God? Will what is formed say to him that formed it, Why have you made me thus? 21 Has the potter no right over the clay, to make out of the same mass (lump) one vessel for beauty and distinction and honorable use, and another for menial or ignoble and dishonorable use?22 What if God, although fully intending to show [the awfulness of] His wrath and to make known His power and authority, has tolerated with much patience the vessels (objects) of [His] anger which are ripe for destruction? 23 And [what if] He thus purposes to make known and show the wealth of His glory in [dealing with] the vessels (objects) of His mercy which He has prepared beforehand for glory,24 Even including ourselves whom He has called, not only from among the Jews but also from among the Gentiles (heathen)?25 Just as He says in Hosea, Those who were not My people I will call My people, and her who was not beloved [I will call] My beloved. 26 And it shall be that in the very place where it was said to them, You are not My people, they shall be called sons of the living God. 27 And Isaiah calls out (solemnly cries aloud) over Israel: Though the number of the sons of Israel be like the sand of the sea, only the remnant (a small part of them) will be saved [from perdition, condemnation, judgment]!28 For the Lord will execute His sentence upon the earth [He will conclude and close His account with men completely and without delay], rigorously cutting it short in His justice. 29 It is as Isaiah predicted, If the Lord of hosts had not left us a seed [from which to propagate descendants], we [Israel] would have fared like Sodom and have been made like Gomorrah. 30 What shall we say then? That Gentiles who did not follow after righteousness [who did not seek salvation by right relationship to God] have attained it by faith [a righteousness imputed by God, based on and produced by faith],31 Whereas Israel, though ever in pursuit of a law [for the securing] of righteousness (right standing with God), actually did not succeed in fulfilling the Law. 32 For what reason? Because [they pursued it] not through faith, relying [instead] on the merit of their works [they did not depend on faith but on what they could do]. They have stumbled over the Stumbling Stone. 33 As it is written, Behold I am laying in Zion a Stone that will make men stumble, a Rock that will make them fall; but he who believes in Him [who adheres to, trusts in, and relies on Him] shall not be put to shame nor be disappointed in his expectations.
Romeinen 9
1 Ik zeg de waarheid in Christus, ik lieg niet (mijn geweten mij mede getuigenis gevende door den Heiligen Geest), 2 Dat het mij een grote droefheid, en mijn hart een gedurige smart is. 3 Want ik zou zelf wel wensen verbannen te zijn van Christus, voor mijn broederen, die mijn maagschap zijn naar het vlees; 4 Welke Israelieten zijn, welker is de aanneming tot kinderen, en de heerlijkheid, en de verbonden, en de wetgeving, en de dienst van God, en de beloftenissen; 5 Welker zijn de vaders, en uit welke Christus is, zoveel het vlees aangaat, Dewelke is God boven allen te prijzen in der eeuwigheid. Amen.
6 Doch ik zeg dit niet, alsof het woord Gods ware uitgevallen; want die zijn niet allen Israel, die uit Israel zijn. 7 Noch omdat zij Abrahams zaad zijn, zijn zij allen kinderen; maar: In Izaak zal u het zaad genoemd worden. 8 Dat is, niet de kinderen des vleses, die zijn kinderen Gods; maar de kinderen der beloftenis worden voor het zaad gerekend. 9 Want dit is het woord der beloftenis: Omtrent dezen tijd zal Ik komen, en Sara zal een zoon hebben. 10 En niet alleenlijk deze, maar ook Rebekka is daarvan een bewijs, als zij uit een bevrucht was, namelijk Izaak, onzen vader. 11 Want als de kinderen nog niet geboren waren, noch iets goeds of kwaads gedaan hadden, opdat het voornemen Gods, dat naar de verkiezing is, vast bleve, niet uit de werken, maar uit den Roepende; 12 Zo werd tot haar gezegd: De meerdere zal den mindere dienen. 13 Gelijk geschreven is: Jakob heb Ik liefgehad, en Ezau heb Ik gehaat.
14 Wat zullen wij dan zeggen? Is er onrechtvaardigheid bij God? Dat zij verre. 15 Want Hij zegt tot Mozes: Ik zal Mij ontfermen, diens Ik Mij ontferm, en zal barmhartig zijn, dien Ik barmhartig ben. 16 Zo is het dan niet desgenen, die wil, noch desgenen, die loopt, maar des ontfermenden Gods. 17 Want de Schrift zegt tot Farao: Tot ditzelve heb Ik u verwekt, opdat Ik in u Mijn kracht bewijzen zou, en opdat Mijn Naam verkondigd worde op de ganse aarde. 18 Zo ontfermt Hij Zich dan, diens Hij wil, en verhardt, dien Hij wil. 19 Gij zult dan tot mij zeggen: Wat klaagt Hij dan nog? Want wie heeft Zijn wil wederstaan? 20 Maar toch, o mens, wie zijt gij, die tegen God antwoordt? Zal ook het maaksel tot dengenen, die het gemaakt heeft, zeggen: Waarom hebt gij mij alzo gemaakt? 21 Of heeft de pottenbakker geen macht over het leem, om uit denzelfden klomp te maken, het ene vat ter ere, en het andere ter onere? 22 En of God, willende Zijn toorn bewijzen, en Zijn macht bekend maken, met vele lankmoedigheid verdragen heeft de vaten des toorns, tot het verderf toebereid; 23 En opdat Hij zou bekend maken den rijkdom Zijner heerlijkheid over de vaten der barmhartigheid, die Hij te voren bereid heeft tot heerlijkheid? 24 Welke Hij ook geroepen heeft, namelijk ons, niet alleen uit de Joden, maar ook uit de heidenen. 25 Gelijk Hij ook in Hosea zegt: Ik zal hetgeen Mijn volk niet was, Mijn volk noemen, en die niet bemind was, Mijn beminde. 26 En het zal zijn, in de plaats, waar tot hen gezegd was: Gijlieden zijt Mijn volk niet, aldaar zullen zij kinderen des levenden Gods genaamd worden. 27 En Jesaja roept over Israel: Al ware het getal der kinderen Israels gelijk het zand der zee, zo zal het overblijfsel behouden worden. 28 Want Hij voleindt een zaak en snijdt ze af in rechtvaardigheid; want de Heere zal een afgesneden zaak doen op de aarde. 29 En gelijk Jesaja te voren gezegd heeft: Indien de Heere Sebaoth ons geen zaad had overgelaten, zo waren wij als Sodom geworden, en Gomorra gelijk gemaakt geweest. 30 Wat zullen wij dan zeggen? Dat de heidenen, die de rechtvaardigheid niet zochten, de rechtvaardigheid verkregen hebben, doch de rechtvaardigheid, die uit het geloof is. 31 Maar Israel, die de wet der rechtvaardigheid zocht, is tot de wet der rechtvaardigheid niet gekomen. 32 Waarom? Omdat zij die zochten niet uit het geloof, maar als uit de werken der wet, want zij hebben zich gestoten aan den steen des aanstoots; 33 Gelijk geschreven is: Ziet, Ik leg in Sion een steen des aanstoots, en een rots der ergernis; en een iegelijk, die in Hem gelooft, zal niet beschaamd worden.
